Ինչպես հայտնի է՝ Նիկոլի իշխանության հիմնական գործիքը վաղուց դարձել է ոչ թե իրական քաղաքական գործընթացները, այլ դրանց գեղեցիկ բեմադրությունը՝ շոուն։ Նա ամեն ինչ անում է հանրությանը տեսարանով կերակրելու, իրականության կոպիտ ու ցավոտ երեսը ստի քողով փաթեթավորելու և քաղաքականապես ամլացնելու, դարձնելու բութ գործիք...
Ամեն ինչ խառնվել է իրար, ու անհասկանալի է, թե «արևմտամետ» ասելով ինչ ենք հասկանում։
Օրինակ, արևմտամետների մեջ կա ենթատեսակ` ամերիկամետ, բայց դա էլ միանշանակ չէ...
Թրամփի և Պուտինի գագաթնաժողովի ադյունքների գնահատման ժամանակ պետք է առաջնորդվել նույն ունիվերսալ սկզբունքով, ըստ որի, այդ արդյունքներն արտացոլում են կողմերի հզորությունները, որոնք էլ, իրենց հերթին, պայմանավորվում են նրանց ուժի և մտքի կոմբինացիայով...
Սամվել Կարապետյանի շուրջ տեղի ունեցողը մի շարք արմատական եզրահանգումների տեղիք է տալիս.
Կառավարիչի աթոռը ճոճելուն միտված ցանկացած տեսակի այլախոհություն մահացու վտանգ է Նիկոլի համար...
Երբ քաղաքական թիմը (նաև ցանկացած պաշտոնատար անձ) տեսնում է (իսկ չտեսնելու տարբերակ չկա այդ ատյանում), որ իր կառավարումը նորանոր խնդիրներ է ստեղծում, անվտանգային առումով թուլացնում է պետությունը...
Իր խոսույթում Նիկոլը հաճախ, գրեթե մանտրայի պես, կրկնում է իր մեղադրանքը, թե «կայսրություններն են մեր փոխարեն որոշումներ կայացրել», ինչի հետևանքով էլ, ըստ նրա, Հայաստանը կորցրել է իր ինքնիշխանությունը...
Հայաստանի դիրքը միջազգային համակարգում ցույց է տալիս, որ երկիրը գտնվում է «ռազմավարական մեկուսացման» մեջ։
Իրավիճակ, որն առաջանում է, երբ ազգային-պետական մակարդակում կայուն և հուսալի դաշնակիցները բացակայում են, քանի որ երկիրն ինքը վստահելի չէ...
Եթե մի տեղ սրիկաների և պոտենցիալ սրիկաների տոկոսը հասարակության մեջ շատ բարձր է, ապա նրանք ինքնաբերաբար դառնում են իշխող, և նման հասարակությունը զարգանալ չի կարող բազմաթիվ պատճառներով...
Կարելի՞ է արդյոք հավատալ Նիկոլ Փաշինյանին եւ նրա նկարագրած «պայծառ ապագային», եթե մինչ օրս իր ասած ոչ մի խոսք իրականություն չի դարձել եւ մենք բազմիցս համոզվել ենք, որ մարդը չի կարողանում ոչ միայն ճիշտ խոսել, այլեւ չի կարողանում կանխատեսել, չի կարողանում կառավարել, խելացի որոշումներ կայացնել՚՚՚
Նախագծի հիմքում չկա քարտեզ, որը երաշխավորի Հայաստանի տարածքային ամբողջականության ճանաչումը։ Սա բացում է անորոշության և նոր տարածքային պահանջների դուռը...
Հայաստանի արտաքին քաղաքականությունն Ադրբեջանի հարցում պետք է ուղղված լիներ էներգառեսուրսների փոխադրման ուղիներից վերջինիս զրկելուն։ Արևմտյան որևէ խոշոր նավթագազային ընկերություն էական ներդրում չէր կատարի Ադրբեջանում, եթե Իրանը և Ռուսաստանը շրջանցող էներգառեսուրսների փոխադրման այլընտրանքային ուղիներ չունենար Ադրբեջանը...