Ապրե՛լ եմ ուզում

Նորից ապրելու սարսափ-անուրջից

Արյունոտվում է իմ առավոտը,

ՈՒ պահը դառնում է պողպատե լեզ՛կ`

Ծանր ու հուսահատ զանգահարելու

Պահե՛րս ապրելիք։

Ապրե՛լ եմ ուզում` առանց զանգերի

Մահվան կոչնակի,

Ապրե՛լս փաստեք։

ՈՒ թող խնկարկվի ապրելիք օրվա իմ

Առավո՛տը,

Եվ ծունր իջնեմ հրաշքիդ առաջ,

Առավո՛տ լուսոյ` հույսի՛ ճառագայթ։

ՈՒ լույսը փնջե՛ք, ու հույսը խնկե՛ք

Շա՛ղ տվեք անցած-չապրածիս վրա,

ՈՒ ապրելիքս` արդեն այնքա՜ն ցավ,

Մե՛ղմ կոչնահարեք.

Ցավա՛ծ է հոգիս...

Ապրե՛լ եմ ուզում։

Վիոլետա ՂԱԶԱՐՅԱՆ

Մեկնաբանություններ