Տոտալ ողբերգություն է, քաոս ու անորոշություն

Սա վերջը չէ, այս ամենով չավարտվեց:

Սա դեռ սկիզբն է:

Վտանգները չեն չեզոքացվել, խնդիրները չեն լուծվել:

Ընդհակառակը:

Առջևում նոր մարտահրավերներ են:

Ամենասարսափելին՝ պարտվածի ու կորստի բարդույթն է, որն ուղեկցելու է մեզ անորոշ ժամանակով:

Այս ամենը դեռ խորապես չենք գիտակցում:

Դեռ տաք ենք:

Պերմանենտ սթրես է:

Իրավիճակը սառնասրտորեն ընդունելու,

առավել ևս մարսելու խնդիր ունենք:

Էմոցիաները խեղդում են:

Սթափությունը մշուշված է:

Այլ կերպ չէր էլ կարող լինել:

Դեռ չենք հասկացել, չենք գիտացել մեզ հետ տեղի ունեցածն ու տեղի ունենալիքը, արհավիրքի մասշտաբն ու հետևանքները:

Վերածննդի մասին վաղ է խոսել:

Բայց այն լինելու է:

Միանշանա՛կ:

Ինչքան շուտ, այնքան լավ:

Էմոցիաների հորձանուտում, մայրաքաղաքի տարբեր հատվածներում, տարատեսակ հավաքների ժամանակ՝ ողբերգության, մարդկային հույզերի, ցավի ու տառապանքի վրա քաղաքական դիվիդենտներով, շահարկումներով, պաթոսով՝ դեմագոգ բախտախնդիրների, ինքնահաստատվողների ու խոսափող փախցնողների շքերթ է:

Մաքուր, արժանի ու կոմպետենտ մարդկանց սով է:

Պահանջ կա իրական հայրենասեր, հայրենատեր, մաքուր հետագծով, անբիծ կենսագրականով, գրագետ ու բանիմաց նվիրյալ առաջնորդներ:…

Դա է հրամայականը:

Հրամայականը ոտքի կանգնելն է:

ՈՒժ ու կորով բոլորիս:

Դավիթ ԿԱՐԱՊԵՏՅԱՆ

Մեկնաբանություններ