Ի՜նչ լավ է, որ այդ օրը դասից չէի փախել

1965 թվական։

Ապրիլի 24:
Պայծառ, գարնանային դուրս կանչող օր էր։
Հայ գրականության դասաժամին ընկեր Ռուբինյանը դասարան մտավ ոտքից գլուխ սև հագած։ Նրա ազնվական դեմքին անսովոր թախիծ կար։ Սև զգեստի շուքին մազերին իջած ճերմակը աղավնու փետուր լիներ ասես։
Շատերիս համար անսովոր էր, ամենքս մի բան էինք մտածում` գուցե ընկեր Ռուբինյանի հետ վատ բա՞ն է կատարվել:
Հետո, ամբողջ դասը վերածվեց մի անսովոր պատմության, անսովոր զրույցի։
Այդ օրը առաջին անգամ լսեցինք Կիլիկիա, Վան, Սասուն, Արևմտյան Հայաստան անունները, լսեցինք հայ մտավորականների անուններ, որոնց գլուխները թուրքերը քարերով էին ջախջախել:
Ընկեր Ռուբինյանն ասես փուշ ու տատասկից մաքրում, բացում էր մի արահետ, որը երկար ժամանակ փակ էր ու արգելված։
Տասնամյակներ են անցել, կես դարից էլ ավելի, բայց ես ամեն ապրիլի 24-ին հիշում եմ այդ օրը։
Պայծառ, գարնանային դուրս կանչող օր էր… ինչ լավ է, որ այդ օրը դասից չէի փախել։

Սպարտակ ՂԱՐԱԲԱՂՑՅԱՆ
2024թ.,ապրիլի 24

Մեկնաբանություններ