«Պա՜հ, էն ա ասա քյոհնա հայ էս էլի»

1986 թ, հոկտեմբերն էր։

Ստեփանակերտից Բաքու հասա լուսադեմին։

Ավտոկայանում գյուղերից եկած վաճառականներ էին։ Ավտոկայանի սրահը փափախավոր թուրքերով ու ծխախոտի ծխով էր լցված։ Թեյարանում ազատ տեղ էի փնտրում, որ մինչև լույսը բացվելը հանգիստ անեի։ Իզուր։

Պայուսակն ուսիս գցեցի ու դուրս եկա։

Մեծ քաղաքները վաղ են արթնանում: Քաղաքային տրանսպորտի շարժն արդեն սկսվել էր, որոշեցի քայլելով հասնել մոտակա կանգառն ու սպասել։ Քաղաքի արթնացող աղմուկի մեջ հանկարծ լսում եմ ծանոթ երգի հնչյուններն ու բառերը. «Ասմար աղջիկ, էդ ինչ լավն ես…»։ Մոտեցող տրոլեյբուսից էր ծանոթ երգը։ Էդվարդ Դարբինյանի երգի ձայնագրությունն էր։

Մտածեցի լավ է, բախտս բերել է, վարորդը հայ է։

Հիշում եմ, ընդամենը մի քանի ուղևոր էր տրոլեյբուսում, ռուսերեն էին խոսում։ Լուսումութին ավտոկայանի փափախվոր թուրքերը ասես կապ չունեին այս քաղաքի հետ։ Ես ուշադիր կարդում էի տրոլեյբուսի փակցրած երթուղու փողոցների անունները։ Վարորդը կռահեց իմ տեղացի չլինելն ու ռուսերեն հարցրեց,

- Տեղացի չեք, անմիջապես երեւաց:

- Հայաստանցի եմ, Երեւանից:

- Պա՜հ, էն ա ասա քյոհնա հայ էս էլի,- արդեն հայերենի անցավ վարորդը։

Ծիծաղեցինք։

Հետո երբ նկարագրեցի, թե ուր եմ գնալու, ուսիս խփելով ասաց,

- Նստե, իմ պասաժիրն ես, զրից անելով կքյնանք:

Սպարտակ ՂԱՐԱԲԱՂՑՅԱՆ

Մեկնաբանություններ