Իրական մանկապարտեզ

Մեր իրականությունը նման է մի մեծ մանկապարտեզի, որտեղ «երեխաները» զրկված են իրենց ու Աստծու ճանաչողությունից և, թողած իրական հոր ու որդու դերը, «պապա-պապա» են խաղում։ Դա է պատճառը, որ խառնվել են իրար, կորցրել Ազատության ու Հանճարի շնորհը՝ կարգվելով է՛լ դատավոր, է՛լ թագավոր, է՛լ իշխան ու իշխանիկ և վերջապես՝ իբր մեծ գաղափարների սուտ ու փուչ առաջնորդներ։ Մանկապարտեզի մանուկների պես խառնվել են իրար՝ խարխափելով կեղծ հաճոյախոսությունների բավիղներում և դառնալով բղջախոհ ցանկությունների գերի: Այդպիսով վերածվել են սեփական որոշումներն անընդհատ փոխող, կամակոր, իրենց չափը չիմացող բռնակալների։ Իսկ մեր Պատանյակը, չճանաչելով իր հազարամյակների աստվածատուր խաղալիքները, չի կարողանում տեր կանգնել իր տանն ու տաճարին, ինչպես դա անում է էպոսի հերոսը։

Զարթի՛ր, ո՛վ ծերունի մանուկ, և տեր կանգնիր քո սրբազան հայրենիքին, ու կտեսնես, թե ինչպես անկատար աշխարհը կվերածվի դրախտի:

Վանո Դադոյան

Մեկնաբանություններ