Աստվածաշունչ մատյանից

Դուստ­րը հոր գաղտ­նի հոգսն է, և նրա այդ հոգ­սը վա­նում է քու­նը, չլի­նի թե աղ­ջիկ ժա­մա­նակ նա թա­ռա­մի, չլի­նի թե, երբ ա­մուս­նա­նա, ա­տե­լի դառ­նա, չլի­նի թե կու­սու­թյան ժա­մա­նակ պղծ­վի և հղի լի­նի իր հայ­րա­կան տա­նը, չլի­նի թե, երբ ա­մուս­նա­նա, դա­վա­ճա­նի ա­մուս­նուն և երբ նրա հետ ապ­րի, չլի­նի թե ա­մուլ մնա։ Ա­նա­մոթ դս­տեր վրա հս­կո­ղու­թյու՛ն հաս­տա­տիր, որ­պես­զի քեզ ծաղ­րի չեն­թար­կի թշ­նա­մի­նե­րի առջև, որ­պես­զի զրույ­ցի նյութ չդառ­նաս քա­ղա­քում և նա­խա­տինք` ժո­ղովր­դի մեջ, որ­պես­զի նա քեզ ա­մո­թա­հար չա­նի ամ­բո­խի առջև։

Սի­րա­քի ի­մաս­տու­թյու­նը 42. 9-11

Մեկնաբանություններ