Մի առասպել, որ շատ նման է մեր կյանքին...
Երբ Արարիչը այն Մեծ
Արարումն իր ավարտեց,
Թիկն տված իր Գահին,
Հիանում էր իր գործով,
Բայց երբ իր շուրջը նայեց,
Հուսալքվեց նա ասես․․․
Նա չունի կանգառ - շարժվում է անկոչ
քաղաքից քաղաք, երազից երազ, մերժումից մերժում,
ցինկ ցերեկների, գեշ գիշերների միջով է անցնում,
հրադաշտերով մղձավանջների, կիրճերն է հատում
մեղապարտության, թավուտը խղճի
եւ սառցածովը սրտադավության...
Նվիրումը մեր անսահման և մեր սրտի սերն ուրիշ է,
Ախ, ինչ օգուտ, իմ Արարատ, երբ այժմ քո տերն ուրիշ է...
Հազար աչքով գամվել ենք քեզ, հազար սրտով սիրահարվել,
Նույնիսկ օտար սիրտն ես գերում, բայց մեր սերը, մերն ուրիշ է:
Երեկ Եվրազեսի նիստին հաջորդած ՌԴ նախագահ Վ.Վ.Պուտինի ելույթն էի լսում նաև ՀՀ-ի վերաբերյալ: Ամեն բան շատ լուրջ է. եթե որևէ մեկին թվում է, որ, ռուսերեն ասած, пронесет, հիասթափեցնեմ՝ դժվար:
Շատ պարզ, ազնիվ, առանց մի գրամ երկիմաստության, կոնկրետ, հասկանալի բառերով ի՞նչ ասվեց՝ փորձեմ ամփոփել...