Իրանի և Միացյալ Նահանգների միջև բանակցությունների հինգերորդ փուլի ավարտից հետո Իրանի գլխավոր բանակցող, արտգործնախարար Աբբա Արաղչին հայտարարել է, որ «դա բանակցությունների ամենապրոֆեսիոնալ փուլերից մեկն էր»։ «Մենք անսասան ենք մեր դիրքորոշումներում։ Ամերիկյան կողմն այժմ հստակ պատկերացում ունի Իրանի դիրքորոշման վերաբերյալ»,- շեշտել է նա։               
 

Սիրո և համերաշխության հեղափոխության աբսուրդները

Սիրո և համերաշխության հեղափոխության աբսուրդները
15.07.2018 | 13:30

Ցանկացած հեղափոխություն, իհարկե, ունենում է իր աբսուրդները: Բայց հայկական աբսուրդը դասագրքային օրինակ է: Հեղափոխության ինքնագովազդը շարունակվում է բոլոր ուղղություններով, իսկ հետևանքները հակասության մեջ են մտնում ոչ միայն կարգախոսների, այլև` նպատակների հետ: Համարյա մեկ ամիս է` ինչ-որ խելագարներ ինքնահռչակել են իրենց շարժում ու պահանջում են կաթողիկոսի հրաժարականը` մնալով բացարձակ մարգինալ ու չստանալով աջակցություն: Հայ առաքելական եկեղեցու անհասկանալի հանդուրժողականության ու ոստիկանության առավել քան անհասկանալի անգործունակության պարագայում հետո նրանք ներխուժեցին դիվանատուն ու 4 օր կազմալուծեցին դիվանատան աշխատանքը, որ ինքնին աբսուրդ էր: Միայն այդքանից հետո ոստիկանությունն ազատեց դիվանատան տարածքը` առանց անօրինականության համար գոնե կալանավորման մարդկանց, որ պայքարում են Հայ առաքելական եկեղեցու դեմ: Դա երկրորդ աբսուրդն էր:

Չուշացավ և երրորդը` ռեկտոր է դառնում շարժման ամենաագրեսիվ կազմակերպիչներից մեկը, որ ինչ ուզում եք համարեք, արհամարհանք է ոչ միայն բուհի, այլև` հասարակության նկատմամբ: Այսքանից հետո` ստանալով պետության աջակցությունը` աբսուրդ կլիներ, եթե շարժումը առավել հանդուգն ու լկտի չդառնար: Երեկ Մայր Աթոռ Սբ Էջմիածնի տեղեկատվական համակարգի տնօրեն տեր Վահրամ Մելիքյանը Ֆեյսբուքի իր էջում գրառում արեց, որ քրեական քրոնիկոն է. «Այսօր Գարեգին Բ Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսը ուխտի էր մեկնել Գնդեվանք (Վայոց ձորի թեմ), որտեղ հայտնի նախաձեռնության անդամներն արգելափակել են Վեհափառ Հայրապետի տեղաշարժը։ Այժմ Նորին Սրբության մեքենան շրջափակված է, Գնդեվանքից վերադարձի ճանապարհը փակ է մեքենաներով և քարերով, նախաձեռնության անդամները սպառալիքներ են հնչեցնում։ Հայաստանյայց Առաքելական Սուրբ Եկեղեցու հոգևոր պետին վտանգ է սպառնում։ Սույն գործողությունները դատապարտելի են և այլևս պետք է պատժվեն օրենքի ողջ խստությամբ»։


Հետո հայտնվեց տեղեկություն, որ Գարեգին Բ կաթողիկոսը ոստիկանների ուղեկցությամբ դուրս եկավ շրջափակված մեքենայից և հեռացավ: Եվ անգամ` հավաքվածները հայտարարել են, որ Վեհափառի համար որևէ վտանգ չեն ներկայացնում և պահանջում էին, որ նա իջնի մեքենայից։ Հետաքրքիր է` իջնի, ի՞նչ անի: Համատեղ աղոթե՞ն, որ ժամանակն է հասկանալու` Հայաստանում միայն կոռուպցիայի դեմ պայքարը չէ պետականաշինություն, իսկ անօրինականության առաջ կանաչ լույս վառելը պետականաքանդություն է:
Բայց ամենաաբսուրդը` Մարդու իրավունքների պաշտպան Արման Թաթոյանի հայտարարությունն է`«Խիստ մտահոգիչ եմ համարում Գարեգին Բ Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսի տեղաշարժը սահմանափակելու և սպառնալիքներ հնչեցնելու մասին տեղեկությունները։ Ոստիկանությունը պարտավոր է շտապ քայլեր ձեռնարկել տեղեկությունները ստուգելու և անհրաժեշտ ընթացք տալու համար»:

Բոլորը գիտեն` ինչ են պարտավոր անել ուրիշները, իսկ իբրև մարդու իրավունքների պաշտպան Արման Թաթոյանը պարտավոր չէ՞ շարժման անդամներին պատասխանատվության ենթարկելու հարց բարձրացնել: Եվ պարտավոր չէ՞ սիրո ու համերաշխության հեղափոխությունն իր առաջին դեմքերի մակարդակով վերջ դնել այս խայտառակ պատմությանը: Թե՞ պարտադիր նպատակ է դրված վարկաբեկել Հայ առաքելական եկեղեցին մինչև վերջին խազը, և` համաշխարհային մակարդակով: ՈՒ՞մ է դա պետք: Հիմա արդեն այս պատմությունը վերաբերում է ամբողջ Հայաստանին ու Հայաստանի հեղափոխության հեղինակությանը:


Անահիտ ԱԴԱՄՅԱՆ
Հ.Գ. Հայ առաքելական եկեղեցին ու նրա կաթողիկոսները հալածանքների ենթարկվել են որպես կանոն օտար իշխանությունների կողմից: Ի՞նչ իշխանություն է հիմա Հայաստանում, որ աղանդավորների ու խելագարների է պաշտպանում ընդդեմ եկեղեցու ու կաթողիկոսի: Թե՞ սիրո ու համերաշխության մշուշի մեջ` իշխանությունը չի տեսնում, որ ժողովրդավարության, բազմակարծության նշույլ իսկ չկա ընդդեմ եկեղեցու դուրս եկած մարգինալների ու հերձվածողների մեջ: Իսկ գուցե հաջորդ քայլը լինելու է Հայ առաքելական եկեղեցու հավասարեցումը Հայաստանում գործող աղանդների՞ հետ: Ինչու՞ ոչ, եթե դա հեղափոխության պահանջ է: Իսկ եթե ոչ, պետությունը պարտավոր է պաշտպանել եկեղեցուն ու կաթողիկոսին, որ բացահայտորեն չի անում:

ՈՒ դա ոչ մի կապ չունի փաստի հետ, որ եկեղեցին ու պետությունն անջատ են: Խնդիրը` պետությունն ու հասարակությունն են: Պետությունը, որ չի կատարում իր քաղաքացիների նորմալ կյանքն ապահովելու գործառույթը, և հասարակությունը, որ չի հասկանում` ինչ է իր հետ կատարվում:

Դիտվել է՝ 3651

Հեղինակի նյութեր

Մեկնաբանություններ