Համացանցային «դատարանն» աշխատում է ամբողջ հզորությամբ
07.10.2026 | 18:00
Տեսանյութ է տարածվել, որտեղ ուսուցչուհին ապտակում է երեխային։ Եվ, ինչպես միշտ, համացանցային «դատարանն» արդեն աշխատում է ամբողջ հզորությամբ։ Մի քանի վայրկյան տեսանյութը բավական եղավ, որ հազարավոր մարդիկ, չիմանալով ոչ նախապատմությունը, ոչ հանգամանքները, մարդուն գամեն անարգանքի սյունին։
Միանգամից հստակեցնեմ՝ երեխային հարվածելն անընդունելի է։ Ոչ ուսուցիչը, ոչ ծնողը, ոչ որևէ մեկը բռնությունը չպետք է դարձնի դաստիարակության միջոց։
Բայց հիմա եկեք նույնքան սկզբունքային լինենք նաև մյուս հարցում։
Մի քանի վայրկյանանոց տեսանյութը մարդու ամբողջական դատավճիռ չէ։
Մենք տեսնում ենք հետևանքը։ Իսկ ո՞վ է հարցնում պատճառների մասին։
Ի՞նչ է կատարվել դրանից առաջ։ Որքա՞ն ժամանակ է տևել իրավիճակը։ Ի՞նչ պայմաններում է աշխատում այդ ուսուցիչը։ Ի՞նչ հոգեբանական և մասնագիտական ծանրաբեռնվածության տակ է։ Ի՞նչ վիճակ է տվյալ դասարանում։ Որտե՞ղ են դպրոցի ղեկավարությունը, ծնողները, կրթական համակարգը։ Եվ վերջապես՝ ինչպե՞ս է ստացվել, որ իրավիճակը հասել է այն կետին, երբ ուսուցիչը կորցրել է ինքնատիրապետումը։
Կրկնում եմ՝ սրանցից ոչ մեկը չի արդարացնում ապտակը։
Բայց եթե մեզ իրականում հետաքրքրում է երեխայի պաշտպանությունը, ոչ թե հերթական հանրային քարկոծումը, պարտավոր ենք ուսումնասիրել ամբողջ պատճառահետևանքային շղթան։
Որովհետև ամենահեշտ բանը տեսանյութի վերջին 10 վայրկյանը վերցնելն է, մեկին «հրեշ» նշանակելը, աշխատանքից հեռացնել պահանջելը, վիրավորելը, նվաստացնելը և հետո սեփական արդարության զգացումով հանգիստ տուն գնալը։
Դրանով ի՞նչ փոխվեց։
Վաղը նույն ծանրաբեռնվածությունը, նույն դպրոցական միջավայրը, նույն չլուծված խնդիրները մնալու են։ Պարզապես տեսանյութի մեջ ուրիշ ուսուցիչ ու ուրիշ երեխա են լինելու։
Արարքը պետք է գնահատել և անհրաժեշտության դեպքում՝ պատասխանատվության ենթարկել։ Բայց մարդուն հանրային լինչի ենթարկելը արդարադատություն չէ։
Հասարակության հասունությունը հենց այստեղ է երևում՝ կարողանո՞ւմ ենք միաժամանակ պաշտպանել երեխային, դատապարտել բռնությունը և չվերածվել ամբոխի, որը մի քանի վայրկյանանոց տեսանյութից հետո պատրաստ է ոչնչացնել մարդու ամբողջ կյանքը։
Եթե ուզում ենք, որ նման դեպքերը չկրկնվեն, պետք է ոչ միայն հարցնենք՝ «ո՞վ է մեղավոր», այլ առաջին հերթին՝ «ինչո՞ւ դա տեղի ունեցավ»։
Որովհետև հետևանքը պատժելով՝ կարելի է փակել մեկ դեպք։
Պատճառները վերացնելով՝ կարելի է կանխել հաջորդը։
Թերևս այսքանը։
Սերգեյ Ղարագյոզյան
Սերգեյ Ղարագյոզյան
Մեկնաբանություններ
Ասում են...
.
.
-
Ասում են… Հայաստանում կրկին հակառուսական կեղծ և Արևմուտքի կողմից կառավարելի ալիք է ստեղծվել, թե ՀԱՊԿ-ը մեզ չօգնեց, և ՀԱՊԿ-ից պետք է դուրս գանք։ Նշում են նաև, թե Ռուսաստանը Հայաստանին անհուսալի դաշնակից է
-
Ասում են… Նա Ռուսաստանի բացահայտ թշնամի է, որը, մինչև որոշակի պահը, իշխանության գալով ստիպված էր քողարկել իր մտադրությունները, իր նպատակները։ Մենք թույլ տվեցինք մեզ «մոլորեցնել» հույսերով, թե ինչ-որ կերպ դա կանցնի-կգնա, բայց այդպես չեղավ
-
Ասում են… Հայաստանն իսկապես կատարել է իր աշխարհաքաղաքական ընտրությունը՝ դեմքով շրջվելու դեպի Եվրոպա։ Մենք չենք կարող գործել այնպես, կարծես դա գոյություն չունի։ Մենք՝ ֆրանսիացիներս, պետք է ընդունենք այդ ընտրությունը և հավատարիմ լինենք դրան
-
Ասում են… Զարմանալի է՝ Թրամփն ասաց, որ ոչ ոք իրեն չի ասել՝ Իրանը կարող է փակել Հորմուզի նեղուցը։
Յուրաքանչյուր ռազմական խաղային տեսության ժամանակ, որին ես մասնակցել եմ, առաջին բանը, որ մենք ենթադրել ենք, այն էր, որ Իրանը դա կանի
-
Ասում են… Հնարավոր չէ որևէ գերտերության թիկունքում գործարքներ կնքել, որոնց մասին ամենայն մանրամասնությամբ տեղյակ չլինեն մյուս գերտերությունները: Բոլոր գերտերություններն էլ տիրապետում են հետախուզական այնպիսի հզոր հնարավորությունների, որ փոքր երկրները հազիվ թե կարողանան նրանցից որևէ գաղտնիք թաքցնել
-
Ասում են… Ի տարբերություն Արևմուտքի, որը կոչ է անում Հայաստանին կրճատել Ռուսաստանի հետ իր հարաբերությունները, մենք չենք խոչընդոտում Հայաստանի առևտրատնտեսական կապերի զարգացմանը այլ երկրների, այդ թվում՝ ԱՄՆ-ի և ԵՄ-ի հետ
-
Ասում են… Պետք է անկեղծորեն խոստովանել, որ ընդդիմադիր կուսակցությունների միջև ամիսներ շարունակ ընթացող բանակցությունները ոչ մի համաձայնության չեն հանգեցրել: Այդ պարագայում, պառակտված ընդդիմությանը միավորելու միակ կարող ուժը Սամվել Կարապետյանն է
-
Ասում են… Իրանի հետ հարաբերությունները Հայաստանի համար այլընտրանք չունեն այդ հարաբերությունները կենսական նշանակություն ունեն թե՛ Հայաստանի, թե՛ Իրանի համար, և այս իրողությունը պետք է հասկացնել արևմտյան գործընկերներին
-
Ասում են… Բաքուն դատապարտեց Լեռնային Ղարաբաղի հայ բնակչության ինքնորոշման իրավունքը, որը դրսևորվեց Խորհրդային Միության փլուզման ժամանակ։ Դա բռնություն էր, դատաստան, ոչ թե դատավարություն
-
Ասում են… Վստահ ենք, որ Հարավային Կովկասի երկրները, այդ թվում՝ Հայաստանը, հասկանում են, որ Բրյուսելի և Վաշինգտոնի ենթադրաբար բարի մտադրությունների հետևում թաքնված են սառը հաշվարկներ
-
Ասում են… Իրանի ուրանի պաշարների ոչնչացման և զրոյական հարստացմանն անցնելու ԱՄՆ պահանջներն անիրատեսական են։ Հրթիռային ծրագրի և դաշնակիցներին սատարելու վերաբերյալ պայմանները քննարկման ենթակա չեն։
Իրանը չի ենթարկվի դրսից պարտադրված թելադրանքին։ Մենք անկախ երկիր ենք և ինքներս ենք որոշում մեր ուղին
-
Ասում են… Մեզ բացարձակապես չի վերաբերում այն, ինչ կատարվում է Գրենլանդիայի հետ։ Բայց մենք Միացյալ Նահանգների հետ նմանատիպ հարցեր լուծելու փորձ ունենք:
19-րդ դարում, կարծեմ՝ 1867 թվականին, ինչպես գիտենք, Ռուսաստանը վաճառեց Միացյալ Նահանգներին, իսկ Միացյալ Նահանգները մեզնից գնեց Ալյասկան
-
Ասում են Մենք գիտեինք, որ կանոնների վրա հիմնված միջազգային կարգի պատմությունը մասամբ կեղծ էր։ Որ ուժեղագույններն իրենց կազատեն պարտավորություններից այն ժամանակ, երբ ճիշտ համարեն։ Որ առևտրային կանոնները կիրառվում էին անհամաչափորեն։ Եվ որ միջազգային իրավունքը կիրառվում էր տարբեր խստությամբ՝ կախված մեղադրյալի կամ զոհի ինքնությունից
-
Ասում են… Այս պահին մենք ապրում ենք մեր պատմության ամենածանր փուլերից մեկը: ՈՒկրաինայի վրա ճնշումը հիմա առավելագույնն է։ ՈՒկրաինան կարող է կանգնել չափազանց բարդ ընտրության առաջ` կա՛մ արժանապատվության կորուստ, կա՛մ հիմնական գործընկերոջ հնարավոր կորուստ։ Կա՛մ բարդ 28 կետերի ընդունում, կա՛մ անչափ ծանր ձմեռ
-
Ասում են… Ինչո՞ւ մենք 2020 թվականին այդ պատերազմը չկանխեցինք։ Չէ՞ որ կարող էինք կոշտ զգուշացնել Ադրբեջանին, որ ուժային լուծում թույլ չենք տա։ Եվ ոչինչ էլ չէր լինի
Տարածաշրջանային
