Քեզ

Ես ու դու...Դու և ես. մեր միջև

լռությունն անկասկած երկարեց

(թե՞ համր ճանաչման մի ձև էր),

չիմացա` մտոք քեզ ո՞վ նկարեց

տառապյալ իմ սրտում այս գարուն:

Եվ մեզնից, իրենից ձանձրացած`

անուրջս թանձրացել` ամրացե՛լ ,

այս ամռան անձրևով արևված`

ինքնաբուխ բռնել է կանաչել

(չանսալո՛վ մարմնիս տնքալուն):

Եվ այնպե՛ս ...թե հանկարծ խիզախեմ

( մոռանամ խեղճությունն առօրյա),

իղձերս ցանկանամ հեզ պատմել`

կգտնեմ քեզ հաստատ բազմաբույր

ծաղկունքով զարդարված բացատում:

2013 թ., Ալավերդի

Աշոտ ՄԻՐԶՈՅԱՆ

Մեկնաբանություններ