Իսկապես ցավում եմ շատ սիրելի Վալոդյա Գրիգորյանի և Կարեն Աբրահամյանի սպանության զազրելի արարքի դառն առիթով։
Մեր աղոթքներն իրենց հոգու խաղաղության, ինչպես նաև Արծրուն Գալստյանի շուտափույթ ապաքինման համար են...
Մարդու կյանքում ցավն ու տառապանքը հաճախ ընկալվում են որպես պատիժ կամ անարդարություն։ Բայց եթե խորանանք, կտեսնենք, որ դրանք իրենց մեջ կրում են մաքրման ու վերափոխման զորություն։ Ցավը մեզ ստիպում է դուրս գալ սովորական ինքնաբավությունից, հպարտության պատրանքից և կանգնել Աստծո առաջ՝ մերկ ու անկեղծ...
Աշնանային արևոտ առավոտ էր: Հրաշք է աշնան արևը, չի այրում, ջերմացնում է: Ես չգիտեմ՝ գարնանային կանաչն ու ծաղիկնե՞րն եմ ավելի շատ սիրում, թե՞ աշնանային խենթացնող գույները: Ասես նկարել չիմացող երեխայի ալբոմ լինի...
Ասում են՝ ուզում են Արարատը հեռացնել մեր պետական կնիքից։
Ասում են՝ պատմությունը կարելի է փոխել, հիշողության գույները խամրեցնել։
Բայց ո՞վ է հավատում, որ հնարավոր է մի ժողովրդի սրտից ջնջել այն լեռը, որը դարերով կանգնած է նրա հոգու մեջ...
Ես բացառիկ դեպքերում եմ Հ1 նայում։ Էսօր էդ բացառիկի օրն էր։
Ցուցադրում էին Ֆրունզե Դովլաթյանի «Բարև ես եմ» կինոնկարը։
Կինս էր «մեղավորը», ասավ՝ ուժեղ կինո ա, հլա նայի։ Ջահել օրերիս ոնց որ նայել էի` անլուրջ, կիսատ֊պռատ։ Երևի արվեստի լուրջ գործն ընկալելու համար դեռ հասունանալու տեղ ունեի...
Այսօր տեղի ունեցավ այն, ինչի մասին մենք զգուշացնում էինք երկար տարիներ. Իրանի, Իսրայելի, ԱՄՆ-ի և Արևմուտքի բախումն իր ազդեցությունն ունեցավ Հայաստանի և Կասպից ծովի ավազանի վրա։
Հարավից՝ Պարսից ծոցի շրջանում ամերիկյան շրջափակման պայմաններում, Իրանն սկսել է Կասպից ծովն օգտագործել որպես արտաքին աշխարհի հետ կապող այլընտրանքային հյուսիսային ճանապարհ՝ այդ թվում նաև որպես պարենամթերքի ներմուծման ուղի...