Գնացել էի պարտքս վերցնեմ, բայց ես պարտք մնացի

Պատերազմից առաջ էր:

44-օրյայից մի քանի օր առաջ:

Մի տղա նստեց, շարժվեցինք:

Սկսեց կյանքը պատմել: Հեռվից եկավ, պարզվեց փող չկա մոտը, հեռախոսի էլ լիցքավորումն էր նստել, իմ հեռախոսով զանգեց ընկերոջը, որ ճամփից փող վերցնի:

Մոտեցանք, ընկերը չտվեց:

Երևանի հակառակ ծայրից պիտի գնար Երևանի մյուս ծայրի քաղաքամերձ մի գյուղ:

Մտածեց կիջացնեմ ճամփին:

Ասեցի` մի՛ նեղվիր, ես իմ մեքենայից ո՛չ մի Հայի ճամփի կեսին չեմ իջացնում, կհասցնեմ դռանդ դեմը:

ՈՒրախացավ:

Կեսգիշերին մոտ էր, թե բա` ախպերս համարդ տուր, վաղը անպայման կզանգեմ փողդ կբերեմ:

Հասցրի տան մոտ, համարս թղթի վրա գրեցի տվեցի:

Թե բա` ճիշտն ասած, պռոստը տնեցիքիս հետ էլ վիճված եմ հիմա մի քիչ, դրա համար չեմ էլ կարա փողը իրանցից ուզեմ:

ՈՒ այդպես էլ չզանգեց:

Մի քանի օրից սեպտեմբերի 27-ն էր:

Մոռացանք... գնացինք... եկանք ...

Հետո մեկ-մեկ պահի տակ հիշում էի տղայի ու իր պարտքի մասին, որ «մոռացել» էր զանգել:

Հատուկ դրա համար ալարում էի քշել հասնել իր հասցեով:

Էդքան գումարը չէր հարցը, ինչքան չգնահատված ու խաբված լինելու զգացումը:

Օրեր առաջ գործով էդ գյուղ մարդ տարա:

Հիշեցի:

Մտածեցի` քանի եկել հասել եմ, գնամ տեսնեմ, հիշացնեմ, ամոթանք տամ ու պարտքս վերցնեմ:

Մեքենայով հասա տան դիմաց:

Հիշեցի տունը, դարպասը:

Ամեն ինչ նույնն էր, անգամ դարպասի մոխրագույնը:

Միայն տան դիմաց ցայտաղբյուր էր ավելացել:

Ավելի մոտեցա:

Ցայտաղբյուրի վրա փորագրված` Հերոս ու Անունը...

Անունը հիշում էի:

Սառեցի մի պահ, հետո ոտքս գազին ու փախա:

Փախա էդ գյուղից:

Փախա ինքս ինձանից:

Փախա բոլորից:

Փախա աշխարհից:

Փախա պարտքից:

Գնացել էի պարտքս վերցնեմ, բայց ես պարտք մնացի:

...Չգիտեմ հիմա ինչի եմ սա պատմում: Բայց արդեն երեք տարի էս պարտքի զգացումն ինձ հանգիստ չի տալիս, չեմ կարողանում քնել:

Ոտս գազին եմ դնում, բայց տոռմուզ ա մոտս, փախնել չի լինում:

Պատերազմից անցել է երեք տարի: Բայց պարտքի զգացումն օրեցօր ավելի է խորանում, իսկ պարտքն ավելանում… կոնկրետ դեպքերով հիշեցնելով:

Հայրերին պարտք եմ մնացել, իրենց թողած ժառանգությունը կորցնելու համար:

Ախպերներին պարտք եմ մնացել կյանքով:

Որդիներին Հայրենիք եմ պարտք մնացե

Սաղին պարտք եմ մնացել... ո՞նց քնեմ:

Արտ ԴԵՄԻՐՃՅԱՆ

Գծանկարը`ՆԻԿՕ-ի (Նիկոլայ ՄԱՆՈՒԿՅԱՆ)

Մեկնաբանություններ