Հայրենիքը չի պատկանում սահմաններին․ մարդն է պատկանում ազատությանը

Հայրենիքի սահմանները ոչ ոք երկնքից չի ստացել և մարդկանց ձեռքերի մեջ չի դրել՝ ասելով․ «Ահա՛, սա է քոնը, իսկ այնտեղից այն կողմ՝ օտարինը»։

Սահմանները գծել են մարդիկ։

Գծել են քարտեզների վրա, հետո այդ գծերը դարձրել են բաժանարար պատեր մարդկանց միջև։ Այդ պատերի շուրջ կառուցել են պետություններ, իշխանություններ, բանակներ, պատերազմներ և երբեմն էլ՝ ամբողջ սերունդների ճակատագրեր։

Եվ գիտե՞ք ինչ եմ մտածում։

Գուցե մենք բոլորս դարերով ապրել ենք մի մեծ խաբեության մեջ։

Մեզ ասում են․

«Սա քո հայրենիքն է»։

Բայց ես հարցնում եմ՝ եթե սա իսկապես մեր հայրենիքն է, ապա ինչո՞ւ մարդն իր հայրենիքում միշտ չէ, որ ազատ է ապրում։

Ես իմ տան մեջ ազատ եմ։

Եթե ուզում եմ՝ քայլում եմ։

Եթե ուզում եմ՝ լռում եմ։

Եթե ուզում եմ՝ բարձրաձայն խոսում եմ։

Եթե ուզում եմ՝ քնում եմ։

Եթե ուզում եմ՝ բացում եմ դուռը և դուրս գալիս։

Որովհետև դա իմ տունն է։

Բայց ինչո՞ւ է մարդը երբեմն իր իսկ երկրում իրեն հյուր զգում։

Ինչո՞ւ են մեզ ասում՝ ինչպես մտածել։

Ինչո՞ւ են մեզ ասում՝ ում սիրել։

Ինչո՞ւ են մեզ ասում՝ ում ատել։

Ինչո՞ւ են մեզ ասում՝ ում համար կռվել։

Ինչո՞ւ են մեզ ասում՝ երբ զոհվել։

Եվ ամենասարսափելին՝ ինչո՞ւ են մեզ համոզում, որ դա մեր ազատ ընտրությունն է։

Մարդուն դարձրել են գործիք։

Մեկի համար՝ զինվոր։

Մեկի համար՝ ընտրող։

Մեկի համար՝ աշխատուժ։

Մեկի համար՝ հարկատու։

Մեկի համար՝ շուկա։

Մեկի համար՝ վիճակագրություն։

Իսկ մարդը որտե՞ղ է այս ամենի մեջ։

Մեզ ասում են՝ ծնվիր, մեծացիր, աշխատիր, ամուսնացիր, երեխաներ ունեցիր և պատրաստ եղիր, որ մի օր քո երեխան նույնպես դառնա ինչ-որ մեկի քաղաքականության, պատերազմի կամ շահույթի մասը։

Ինձ հաճախ հարցնում են․

«Ինչո՞ւ չես ամուսնանում»։

Ես պատասխանում եմ․ եթե մի օր ընտանիք կազմեմ և երեխա ունենամ, ես չեմ ուզում այդ երեխային աշխարհ բերել, որպեսզի որևէ մեկը վաղը նրան դարձնի իր շահերի գործիքը։

Ես չեմ ուզում երեխա ունենալ միայն այն պատճառով, որ հասարակությունն այդպես է պահանջում։

Ես ուզում եմ, որ երեխան ծնվի ազատության մեջ, ոչ թե պարտադրանքի։

Եթե երբևէ որոշեմ հայր դառնալ, դա կլինի գիտակցված ընտրությամբ և այն համոզմամբ, որ այդ երեխային կարող եմ տալ անվտանգություն, սեր և արժանապատիվ կյանք։

Իսկ եթե հնարավորություն ունենամ օգնելու արդեն ծնված, բայց ծնողական սիրուց և ընտանիքից զրկված երեխաներին, ապա ես ավելի մեծ արժեք կտեսնեմ նրանց կողքին կանգնելու, նրանց ընտանիք տալու և նրանց ապագան փոխելու մեջ։

Որովհետև երեխային աշխարհ բերելը միայն ծննդաբերություն չէ։

Երեխային աշխարհ բերել նշանակում է պատասխանատվություն ստանձնել նրա ամբողջ կյանքի համար։

Ես չեմ ուզում մի աշխարհ, որտեղ երեխան ծնվում է՝ դառնալու հերթական ռեսուրսը։

Ես ուզում եմ մի աշխարհ, որտեղ երեխան ծնվում է՝ մարդ դառնալու համար։

Մարդ, որը չի ծնվում պատերազմի համար։

Մարդ, որը չի մեծանում ատելության համար։

Մարդ, որը չի դառնում իշխանության գործիք։

Մարդ, որի կյանքը չի չափվում տնտեսական շահույթով։

Եվ հիմա ես տալիս եմ ամենակարևոր հարցը․

Եթե հայրենիքը մարդու տունն է, ապա ինչո՞ւ մարդը չի կարող այդ տանը ազատ ապրել։

Գուցե մենք պետք է վերանայենք մեր պատկերացումները։

Գուցե հայրենիքը միայն այն հողակտորը չէ, որի շուրջ սահման են գծել։

Գուցե հայրենիքը նախ և առաջ այն արժեքների տարածքն է, որտեղ մարդը կարող է ապրել առանց վախի, առանց պարտադրանքի, առանց պատերազմի և առանց ուրիշի շահերի համար զոհաբերվելու։

Որովհետև սահմանը կարող է գծվել քարտեզի վրա։

Բայց մարդու ազատությունը ոչ մի քարտեզի վրա չի տեղավորվում։

Եվ ես հավատում եմ մի աշխարհի, որտեղ ոչ մի երեխա չի ծնվում պատերազմի համար, ոչ մի մայր չի սպասում իր որդու վերադարձին ռազմաճակատից, ոչ մի հայր չի հուղարկավորում իր զավակին, և ոչ մի ժողովուրդ չի օգտագործվում ուրիշների քաղաքական ու տնտեսական շահերի համար։

Այդ ժամանակ միայն կարող ենք ասել, որ մենք իսկապես հայրենիք ունենք։

Ոչ թե այն պատճառով, որ քարտեզի վրա սահմաններ կան։

Այլ որովհետև այդ հողի վրա ՄԱՐԴԸ ԱԶԱՏ Է։

Համաշխարհային խաղաղության դեսպան՝

Նարեկ ՊԱՊՈՆՑ ԱՌԱՔԵԼՅԱՆ

Մեկնաբանություններ