Չգիտեմ՝ ով ինչպես, բայց ես գրեթե չեմ կասկածում․ հայի հպարտության խորհրդանիշ դարձած «մերն ուրիշ է» բանաձևումն ազգային ախտորոշում է։
Իսկապես էլ ուրիշ ենք՝ մեր բացասական բացառիկությամբ։
Չէ՛, նկատի չունեմ ազգի հաստատուն դիմագիծ դարձած «աքսիոմատիկ ճշմարտությունները»...
Պատահում է, որ ոչ քո կամքով լույս աշխարհ ես գալիս ուղիղ դարակեսին, օրինակ՝ 1950-ին կամ 51-ին։ Ծնվել ես ու հարմար պառկել օրորոցում։ Աչքերդ նայում են առաստաղին։ Լսում ես մորդ երգը...
Պատահում է, որ ոչ քո կամքով լույս աշխարհ ես գալիս ուղիղ դարակեսին, օրինակ՝ 1950-ին կամ 51-ին։ Ծնվել ես ու հարմար պառկել օրորոցում։ Աչքերդ նայում են առաստաղին։ Լսում ես մորդ երգը. «Կախվել է ճյուղից ճոճքը ծիտիկի...»...
Դավիթ և Միքայել Մինասյանների հետ տեղի ունեցածը ոչ թե պետք չէ քաղաքականացնել , այլ պետք է գերքաղաքականացնել, ուլտրաքաղաքականացնել, աննկարագրելի քաղաքականացնել...
Լավ հիշում եմ՝ մեր հարևան Հակոբն ինձ հարցնում էր. «Դասատուն սիրո՞ւն է, չէ՞»։ Կատակասեր մարդ էր։ Ասում էի՝ հա, բայց քո ի՞նչ գործն է։ Երրորդ դասարանցի տղա էի։ Հայրս զայրանում էր. «Տղային մի՛ շեղիր»։ Լավ բակ էր, սպիտակ յասաման կար...
Օրերս հայտնի դարձավ, որ Կարսում տեղի է ունեցել Կարս-Գյումրի երկաթուղային գծի վերականգնման և շահագործման հարցերով հայ-թուրքական համատեղ աշխատանքային խմբի նիստ։ Լրատվական դաշտում թեմայի հետ կապված համապատասախան մեկնաբանություններն ու դիտարկումները բավականին քիչ էին, ինչը առիթ հանդիսացավ գոծընթացի վերաբերյալ մի քանի առանցքային դիտարկումներ ներկայացնելու...