Անտունի

Ես կախվել եմ ժամանակի թարթիչներից.

արտասուք եմ, կուտակվում եմ ու չեմ ընկնում,

մի ձայն հանկարծ մութ խորքերից շշնջաց ինձ.

-Ի՞նչ ես կախվել, թափվելու տեղ զո՛ւր ես փնտրում:

Ժամանակն է հանգիստ կախվել թարթիչներիս.

ո՛չ անցյալ է, ո՛չ ներկա է, ո՛չ՝ ապագա,

ես եմ նրան մութ խորքերից հարցեր տալիս,

բայց ի՞նչ ասի, երբ այլևս ինքը չկա:

Հողն է կախվել իմ ու նրա թարթիչներից,

կուտակվում է, թափվելու տեղ արդեն չունի,

մի ձայն հանկարծ մութ խորքերից շշնջաց ինձ.

-Մի՛ պապանձվիր, նորի՛ց երգիր քո «Անտունին»:

Նորայր Գրիգորյան

Մեկնաբանություններ