Կրթական դիվերսիա. էսսեն՝ որպես գիտելիքի կամայականության գործիք

Իրականում գոյություն ունի մի երևույթ, երբ մարդը, քաղաքական ուժը, ինչ-որ կառույց սխալ է գործում, խաբում, մանիպուլացնում շրջապատին, ներքուստ հասկանում իր արածը, բայց կեղծ փառասիրությունը թույլ չի տալիս խոստովանել, և արածը ծածկելու և քողարկելու համար գործում է նորանոր սխալներ և այնքան խորանում դրանց մեջ, որ սկսում է հավատալ իր ստերին ու կեղծիքին և կորցնում է լույսը, ետդարձի ճշմարիտ ճանապարհը: Այսօր այդ կարգավիճակում է քպ-ական իշխանությունը իր կառույցներով, իրեն սատարող խաբված մարդկանցով: Խոսենք ԿԳՄՍ - ի մասին:

Դարձյալ էսսեների թեման

Մեկ սխալ գործելուց հետո, այս կառույցը գործում է հաջորդ սխալը:

Կայացվել է որոշում գրականության և պատմության ինտեգրված քննական էսսեում հաշվի չառնել լեզվական, քերականական, ոճային սխալները:

Խելքի աշեցեք....

ԿԳՄՍ- ում կարծում են, որ հայ գրականության էսսեն կարելի սխալներով ներկայացնել... սա կրթական դիվերսիա Է։

Այն, ինչ այսօր կատարվում է 9-րդ դասարանի ավարտական քննությունների շուրջ, այլ կերպ, քան «ԱԿԱԴԵՄԻԱԿԱՆ ՀԱՆՑԱԳՈՐԾՈՒԹՅՈՒՆ» անվանել հնարավոր չէ:

ԿԳՄՍ նախարարության որոշումը՝ «Հայոց պատմություն» և «Գրականություն» առարկաները միավորել մեկ՝ էսսեի ձևաչափի մեջ, այն էլ՝ առանց լեզվական սխալները հաշվի առնելու, մեր կրթական համակարգի վերջին հենասյուների փլուզումն է:

Ինչո՞ւ է սա կործանարար

1․ Գիտելիքի փոխարինումը «բառապտույտով»

Պատմությունը փաստերի, ժամանակագրության և պատճառահետևանքային կապերի ճշգրիտ գիտություն է: Գրականությունը՝ հեղինակային ոճի, կերպարների և տեքստի խորքային իմացություն:

Էսսեն, իր ազատ ձևաչափով, թույլ է տալիս աշակերտին «ջուր ծեծել»՝ առանց կոնկրետ գիտելիք ցուցադրելու:

Մենք ստանում ենք մի սերունդ, որը սովորում է ոչ թե իմանալ, այլ խոսել չիմացածի մասին:

2․ Լեզվական անգրագիտության պետական վավերացումը

Պատկերացնո՞ւմ եք մի իրավիճակ, որտեղ հայ երեխան քննություն է հանձնում հայոց պատմությունից ու գրականությունից, բայց նրան թույլատրվում է գրել խայտառակ սխալներով: Սա ուղղակի ծաղր է մեր լեզվի հանդեպ: Եթե մենք աշակերտից չենք պահանջում գրագետ խոսք մայրենի լեզվի և պատմության քննության ժամանակ, ապա որտե՞ղ պետք է պահանջենք: Սա անգրագիտությանը տրված «կանաչ լույս» է:

3․ Անհասկանալի «ինտեգրում»

Ինտեգրումը չպետք է լինի առարկաների հաշվին: Պատմությունն ու գրականությունը տարբեր մեթոդաբանություն ունեն: Դրանք մեկ կաթսայի մեջ լցնելով՝ մենք չենք զարգացնում քննադատական մտածողություն, մենք ուղղակի փոշիացնում ենք ակադեմիական պատասխանատվությունը:

4․ Արհեստական բանականության «հաղթանակը»

Մի դարաշրջանում, երբ աշակերտը կարող է ցանկացած էսսե պատվիրել չատ-բոտերին, գրավոր քննության այս ձևաչափը դառնում է անվերահսկելի: Բանավոր քննությունն էր այն միակ ֆիլտրը, որտեղ երևում էր աշակերտի իրական պաշարը, կարդացած գրքերի քանակը և բառապաշարը:

Պահանջում եմ և հորդորում

ա) Մենք չենք կարող թույլ տալ, որ մեր երեխաները դառնան փորձաճագարներ՝ չմտածված «բարեփոխումների» ձեռքում:

բ) Վերադարձնել բանավոր քննությունները հումանիտար առարկաների համար:

գ) Խստագույնս հաշվի առնել լեզվական գրագիտությունը ցանկացած գրավոր աշխատանքում:

դ) Դադարեցնել առարկաների մեխանիկական միավորումը, որը միայն մակերեսայնություն է ծնում:

Կրթությունը զվարճանք չէ, այն պետական անվտանգության հարց է:

Անգրագետ սերունդը չի կարող տեր կանգնել ո՜չ իր պատմությանը, ո՜չ էլ իր պետությանը։

Արմինե ՎԱՂՐԱՄՅԱՆ

Մեկնաբանություններ