Եվ ես այդ օրը կծիծաղեմ

Հայտնի ռուս լիբերալ Վիկտոր Շենդերովիչը գրում է ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստ Զինովի Գերդտի եվրոպական հյուրախաղերի մասին մի հետաքրքիր և ուսուցողական պատմություն (Գերդտին հայերը պիտի հիշեն Պանիկովսկու փայլուն կերպարով):

ՈՒրեմն, այն ժամանակ ԿԳԲ-ից ստեղծագործական և այլ խմբերի հետ մարդ էին ուղարկում: Գերդտի բախտը չի բերում, որ իրեն այդ անգամ բաժին էր հասել մի շատ գեղեցիկ, բարձրահասակ և նորավարտ տղա: Սույն պատանի լեյտենանտը առաջին անգամ է հայտնվում աշխարհահռչակ տաղանդավոր մարդկանց շրջապատում և, ըստ ամենայնի, ռելսերից դուրս է գալիս: Ասենք, Գերդտը կոլեգաների հետ քննարկում է թատրոնի, արվեստի ինչ-որ հարցեր, և սա մեջ է ընկնում, ավելին՝ իր բութ ուրույն կարծիքն է հայտնում: Դե, անասուն է, ի՞նչ ասես: Գոնե հեռվից լսի լրջագույն արվեստագետների պոլեմիկան, մի բան սովորի, բայց ոչ՝ ոչխար լեյտենանտը պարտադիր պիտի զրույցին մասնակցի և, հետևաբար, Զինովի Գերդտի նյարդերի հետ խաղա:

Մի օր էլ, երբ համբերության բաժակում էլ տեղ չէր մնում, Գերդտը ասում է սրան. «Лейтенант, у тебя рост сколько?»: Սա հպարտորեն պատասխանում է. «Метр девяносто пять!»: «Лейтенант, ты ВЕСЬ пошел на хуй (ուզում է ասել և ձեռքով ցույց է տալիս, որ հանկարծ կեսը չթողնի՝ ամբողջությամբ գնա)… понял, лейтенант? ВЕСЬ пошел на хуй!»:

Բնականաբար, պատանի լեյտենանտը գնում է մեծ արտիստի ասած տեղը: Բայց մարդ է դառնում: Հասկանում է, որ չի կարելի քիթ խոթել այնտեղ, որտեղ դու չկաս, ինչից չես հասկանում, այն էլ՝ վիճել համաշխարհային հեղինակությունների հետ իրենց իսկ ոլորտի թեմաներով:

Հիմա, ինչո՞ւ եմ հիշում այս մասին:

Կարծում եմ, եթե Հայաստանում լիներ մի 5-6 Գերդտի մակարդակի անհատականություն, մենք այսօր չէինք հայտնվի այսպիսի ողբերգական իրականության մեջ: Այդ պայմանական Գերդտերը հայրենի քաղաքական դաշտի առնվազն 95 տոկոսին կբացատրեին, որ քաղաքականությունն իրենց խելքի բանը չէ, և ամբողջությամբ на хуй կուղարկեին:

Մեկը խոսում է 300 000 աշխատատեղի ստեղծման մասին, հիանում է Թրամփի կնգանով ու դրա TRIPP-ով, դա էլ քիչ է՝ մի քանի անվտանգության երաշխավոր է պահանջում, քանզի, ըստ նրա, մեկը քիչ է, հայերն էլ ուրիշ են, հո ողորմելի լյուքսեմբուրգցի չե՞ն, որ բավարարվեն մեկ երաշխիքով: Էն մյուսը ամերիկյան փոքր միջուկային մոդուլ է բերում՝ շատ թանկ, որը չկա, և դաշնակից ամերիկացիք պիտի դա փորձարկեն հայերի վրա։ Թուրան է կառուցում՝ անգլոսաքսերի դարավոր մուրազը, որը կործանիչ կլինի հայ ժողովրդի համար, էլ չեմ խոսում Արցախի կործանման և Սյունիքի ու Սևանի գալիք օտարման մասին: Դե, իսկ Ծառուկյանը լրիվ այլ օպերայից է…

Սույն քաղաքական տիտանը այս անգամ էլ Հայաստանին այլ «առաջարկ» է անում՝ համոզված լինելով, որ նրա նախկին «առաջարկը» Հայաստանին՝ 2018-ի հեղաշրջմանը մասնակցելն ու փաշինյան նիկոլին լեգիտիմ վարչապետ դարձնելը, հայ ժողովուրդը շատ հավանեց: Լավ, դուք էլ բանուգործ չունե՞ք: Ախր, ձեր եղած-չեղածը տարգաշ չէ՞: Բետոնից, արմատուրից, ասֆալտից, շինարարությունից և վարձակալությունից զատ ձեր ինտելեկտն էլ ինչի՞ է ունակ: Որևէ մեկը ՀՀ քաղաքական ուժերից գոնե ծպտուն հանե՞լ է աշխարհաքաղաքական, քաղաքակրթական լուրջ հարցերից, բացի Արևմուտքով հիանալուց և Ռուսաստանի մասին վատ չխոսելուց: Եվ սույն տարգաշները, որոնց զբաղմունքի և կյանքի էությունը չարչիությունն է (հո ուղեղները չեն ծանրաբեռնելու ինչ-որ ինտելեկտուալ բիզնեսով զբաղվելու, նորագույն տեխնոլոգիաներ ներդնելու համար, եթե կա ասֆալտ՝ գտած փող, կա առևտրային կենտրոն՝ հավերժ փող, գազալցակայաններ՝ էլի լավ փող):

Դե, ի՞նչ ասեմ… Հայ ընտրողը թող անհամբեր սպասի ընտրություններին սրանց մասնակցելուն՝ և ամերիկյան մոդուլ կունենա, այսինքն՝ գերեզմանի ուղեգիր,

և 300 000 աշխատատեղ, և, ինչպես ասում է ազգային բարերարը՝ ուժեղ Հայաստան: Ես էլ կսպասեմ, թե ոնց ժողվարչապետը սրանց մեծամասնությանը պարզապես թույլ չի տա գնալ ընտրությունների՝ չգրանցելով: Ամենայն Հայոց կաթողիկոսին գժականով քրեական պատասխանատվության ենթարկողի համար դժվա՞ր է սրանց վրա մի քանի կեղտ բռնել և դեն նետել ընտրական կամպանիայից: Եվ ես այդ օրը կծիծաղեմ…

Արտյոմ ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ

Մեկնաբանություններ