«Ուժեղ բանակ չունեցող երկիրը խոցելի է և կարող է գայթակղիչ լինել ագրեսիայի համար»:
Չէ, սրանք Նժդեհի, Անդրանիկի կամ Սուն Ցզիի խոսքերը չեն: Սրանց հեղինակը մեկն է, ով պատերազմում պարտությունը հաղթանակ է համարում...
Սա, մեր մեջ ասած, ուղիղ հետևանքն է այն բանի, որ Արևմուտքը, Եվրամիության ներկայացուցիչները, հիշո՞ւմ եք, գործնականում հայտարարեցին, որ Փաշինյանի իշխանությանը փող են տալիս, որպեսզի Փաշինյանն ու ՔՊ-ն ինչ ուզեն, անեն...
Իրականում այն, ինչ որ մենք տեսնում ենք այսօր, դա զուտ մեր ողբերգության այսբերգի գագաթն է:
Մենք գիտենք, որ կան հոգին վաճառած «քահանաներ», բայց չգիտենք, թե ինչի դիմաց է վաճառվել այդ հոգին՝ դա արդեն այսբերգի ընդերքում է թաքնված...
Ասեմ, որ ես Սպիտակ տանը եղել եմ, շրջել եմ սենյակներով։ Էս էլ՝ ապացույցը։ Լա՜վ հոգնել էի. Սպիտակ տունն ահագին մեծ ա. բայց որոշեցի նկարվել, որ հետո հավատամ։ Նախագահը տանը չէր. էն ժամանակ Քլինթոնն էր, բայց մնացած ամեն ինչ տեսել եմ...
ԵԽԽՎ 2026թ. հունվարի 26-ի թիվ 2633(2026) բանաձևը սոցցանցերով անհարկի նենգափոխված է լուսաբանվում։ Միջազգային իրավական փաստաթղթերի խիստ քաղաքականացվածության մասին անգամ ավելորդ է խոսել, սակայն նույնիսկ այս համատեքստում հիշյալ բանաձևը միանշանակ ամրագրում է բոլորովին այլ դրույթներ...
Ըստ էության, հունվարի 27-ը արհեստականորեն հորինած հիշատակի օր է, որը ոչ մի խորհրդանշական բան իր մեջ չի պարունակում, ավելին, այն ամբողջովին ոչնչացնում է հաջորդ օրը նշվող Բանակի օրվա արժեքը՝ հերթական անգամ հայ մարդու մոտ ստեղծելով արժեքաբանական հերթական բարդույթը...
Հիշեցնե՞մ, որ սրանք դեռ չեն հրապարակել զոհերի իրական թիվը, որ մուտանտը զոհերի մասին պլյուս-մինուս 50-ով էր խոսում: Հիշեցնե՞մ, թե ինչպես էր մուտանտը հրաման տվել ուժ գործադրել զոհված տղերքի ծնողների նկատմամբ...
Նարեկը դեռ բարդ վերականգնողական փուլ է անցնում, իսկ հացադուլի 15 օրերը բավականին սուր հետևանքներ են առաջացրել նրա առողջության համար, ինչը վերացնելը դեռ ժամանակ է պահանջում...
Երբ արցախցիները շնորհակալություն հայտնեցին Պուտինին, նիկոլականները Ֆեյսբուքում իրենց պատռում էին՝ ոռնոց, ցնցում, հիստերիա։ Բայց ես լիարժեք պատասխանատվությամբ հայտարարում եմ...
Ապագայում լավագույն կյանք ունենալու մասին երազների իրականացումը պետք է սկսված լիներ այն ժամանակ, երբ լոկալ հաղթության արդյունքում ծովը թվում էր ծնկներից, բայց իրականում, եթե երկրի կառավարման գործին նաև խոր միտքը մասնակցեր, կտեսներ, որ, Արցախի հարցի ձգձգմանը զուգընթաց, ծովի մակարդակը բարձրանում էր, որն էլ մոտ ապագայում խեղդվելու բացահայտ նշան էր...