Այսօր (22.02.2026) հիշատակի օրն է մի մարդու, ով սովորեցրեց մեզ վեր նայել՝ ոչ թե փախչելու, այլ հասկանալու համար։
Գրիգոր Գուրզադյանը միայն աստղերին նայող գիտնական չէր. նա նրանց հետ խոսող հայ մտավորական էր։ Նրա համար Տիեզերքը լռության խորություն չէր, այլ հարցերի անվերջ տարածություն, որտեղ հայ միտքը կարող էր իր ձայնն ունենալ։
Ասում են՝ մեծ գիտնականներն ապրում են իրենց բացահայտումներով։
Բայց կան մարդիկ, ովքեր ապրում են նաև այն երազանքով, որ փոխանցում են սերունդներին։ Գուրզադյանը այդպիսին էր։ Նա հավատում էր, որ
փոքր երկիրն էլ կարող է մեծ հայացք ունենալ, եթե չվախենա բարձր նայել։
Այսօր, երբ գիշերային երկինքը բացվում է մեր առջև, թվում է՝ այնտեղ ինչ-որ տեղ շարունակում է լույս տալ նրա միտքը։
Եվ մենք, նայելով վեր, հիշում ենք՝
աստղերը հեռու չեն, եթե մտածողությունը բարձր է։
Հիշատակդ անմահ է, փառքդ՝ անմար, ՄԵԾ ՀԱՅ։
Մարի ԳՐԳՈՋԱՅԱՆ