Այս ամենին արդեն կողքից նայել ու ծիծաղել էլ չի լինում

Աբսուրդի թատրոնի վերածված մեր իրականության մասին երբեմն գրում եմ:

Այս անգամ փոքրիկ ակնարկ անեմ վախի և նրա բացակայության մասին:

Մի կողմից մեր երկրում համատարած վախի մթնոլորտ է, քանի որ մարդկանց մեծ մասը վախենում է դիրքորոշում հայտնել, վախենում է արտահայտվել, վախենում է աշխատանք կորցնել, շատ բաներից է վախենում: Մյուս կողմից գնալով շատանում են վախի զգացումը իսպառ կորցրած կերպարները, որոնց հրապարակային խոսքն ավելի գռեհիկ և այլանդակ է դառնում, քան ամենավերջին խուլիգանի ոչ հրապարակային խոսքը:

Դարձյալ ստիպված ենք միևնույն երևույթի մասին խոսելիս, երկու տարբեր ծայրահեղ օրինակներ բերել, ինչպես գրեթե բոլոր հարցերում է մեր դեպքում:

Ի՞նչ անեն նորմալ մարդիկ... Այս ամենին արդեն կողքից նայել ու ծիծաղել էլ չի լինում:

Արամ Աբաջյան

Մեկնաբանություններ