Այդպես էր հաճո Աստծուն

1993թ. Նոր տարի: Հունվարի մեկ: Սոս Սարգսյանի և Սարգիս Մուրադյանի հետ հավաքվեցինք Խորեն Պալյանի տանը: 48 ժամ էր անցել Լ. Զաքարյանի մահվանից, բայց դեռևս որոշված չէր հանգուցյալի թաղման տեղը: Ավելի ճիշտ, ինչպես Խորենն ասաց, իշխանությունները կտրուկ մերժել էին Պանթեոնը: Առաջարկել էին թաղել, այսպես ասած ՝ Քաղաքային պանթեոնում (Թոխմախգյոլ): Համարելով, որ բանավիճելն ապարդյուն կանցնի, որոշեցինք ուղևորվել Նորին Սուրբ Օծություն, Ամենայն Հայոց կաթողիկոս Վազգեն Առաջինի մոտ: Սթափ գիտակցում էինք, որ մեր երկրում ընդհանրապես հստակ և անվիճելի չափանիշներ գոյություն չունեին Կոմիտասի այգում թաղում կատարելու յուրաքանչյուր առանձին դեպքի համար: Վեհափառը մեզ ընդունեց ցուրտ աշխատասենյակում: Ես առաջին անգամ արցունքներ տեսա Մեծ ծերունու աչքերում:

Ուշադիր մեզ լսելով՝ նա հազիվ լսելի ասաց.

- Լուսինեն Կոմիտասի կողքին, իհարկե, տրամաբանական կլիներ պատմականորեն և ստեղծագործաբար: Բայց քանի որ այդպես ստացվեց, մենք նրան հողին կհանձնենք Ս. Գայանե եկեղեցու գավթում՝ իմ մոր գերեզմանի մոտ...

Վեհափառի կամքն ի կատար ածվեց հաջորդ օրը: Կարծում եմ՝ այդպես էր հաճո Աստծուն...

Զորի ԲԱԼԱՅԱՆ

Հ.Գ.

Սգակիր ժողովուրդ, մեր Լուսինէն ոչ ևս է մեր մէջ:

Սուգի մէջ է Մայր Աթոռ Ս. Էջմիածինը, որը այնքան անժամանակ կորցնում է իր աստուածասէր և տաղանդաշատ մեներգչուհուն՝ Լուսինէ Զաքարեանին, որը ահա ավելի քան երեք տասնամեակներ շարունակ իր հրեշտակային ձայնով պայծառացրեց մեր քրիստոսակերտ Մայր Տաճարը, մեր բոլորիս աղօթքները բարձրացնելով դէպի երկինք:

Յետ այսու, մենք պիտի լսենք Լուսինէի երգը երկնքից, զի այնտեղ՝ երկնքում, աւելացաւ ևս մի հրեշտակ:

Օրհնութիւն աննման Լուսինէի անկորնչելի վաստակին:

Օրհնութիւն նրա խնկելի յիշատակին:

Երանի այնոցիք որ Սուրբ են սրտիւք, զի նոքա զԱստուած տեսցեն.

Ամէն:

Ամենայն Հայոց կաթողիկոս Վազգեն Ա.

Խոսք Լուսինէ Զաքարեանի թաղման։

4 Յունուար, 1993թ.

Սասուն Ս․ԱՆԱՆՅԱՆԻ ՖԲ էջից

Մեկնաբանություններ