Շանտա՞ժ, թե՞ «ընտանիք ենք պահում»

2020թ. սեպտեմբերի 10-ն առանց չափազանցնելու ճակատագրական օր է ընտանիքիս և ինձ համար:

Այդ օրը վայր դրեցի պատգամավորական մանդատս:

Ճնշումն ահռելի էր. թե՛ հասարակական, թե՛ քաղաքական: Հակադրվում էի մի ուժի, որն այդ պահին ուներ մոտ 70% հանրային աջակցություն՝ դրանից բխող բոլոր հետևանքներով...

Հանուն արդարության պետք է նշել, որ նույնիսկ այդ պահին չէի պատկերացնում այն ամբողջ այլանդակությունը, որն իր մեջ պարունակում էր ՔՊ-ն: Հավանաբար, ոչ մեկը չէր պատկերացնում:

Չգիտեմ, ինչպես էի շարունակելու ապրել, եթե նոյեմբերի 9-ի Արցախի դավաճանական հանձման արարի մեջ ակամայից մասնակից լինեի նաև ես:

Շատ երկար կարելի է խոսել դրան նախորդած ամիսների (մասամբ ասվել է արդեն), այդ օրվա և դրան հաջորդած ժամանակաշրջանի մասին, բայց մեկ հարց շատ հետաքրքիր է.

ինչպե՞ս ստացվեց, որ առ այսօր հարյուրավոր «իմ քայլական» պատգամավորներից սկզբունքայնություն և բարոյականություն դրսևորեցին միայն վեցը՝ Վարդանը՝ Աթաբեկյան, Սոֆյան՝ Հովսեփյան, Աննան՝ Կարապետյան, Գոռը՝ Գևորգյան, Թագուհին՝ Թովմասյան և Տաթևիկը՝ Հայրապետյան:

Թեպետ՝ խոսքով շատերն էին նույն քայլին գնալու...

Շանտա՞ժ, թե՞ «ընտանիք ենք պահում»։

Արսեն ՋՈՒԼՖԱԼԱԿՅԱՆ

Մեկնաբանություններ