Ռուբեն Սևակը 20-րդ դարասկզբի արևմտահայ նշանավոր բանաստեղծներից է:
Նա ապրում ու ստեղծագործում էր մի ժամանակաշրջանում, երբ հայ ժողովուրդը գտնվում էր ոչ միայն
քաղաքական-սոցիալական ճնշման տակ, այլև կանգնած էր ֆիզիկական բնաջնջման` հայաջնջման սարսափի առաջ:
1901 թ․ Բանաստեղծը տպագրեց «Պոետն ու Մուսան» պոեմը։ Դա դառնությամբ ու հուսահատությամբ առլեցուն, «անհաս փառքի ճամփայի» տատասկների կամ, ինչպես գրել է նամակներից մեկում՝ «մռայլ ու տափակ, մանր ու չնչին» իր օրերի մասին ստեղծագործություն է։ Այդտեղ Հովհ․ Թումանյանն ունի այսպիսի տողեր․
Իրանը մերժել է հրադադարի որևէ հնարավորություն, փոխարենն առաջարկել է պատերազմին պարզապես վերջնական վերջ դնել։
Հրադադարը ռազմական գործողությունների ժամանակավոր դադարեցման ձև է։ Որպես կանոն՝ հրադադար հայտարարվում է նրա համար, որպեսզի ռազմի դաշտից հեռացնեն վիրավորներին, զոհվածների մարմինները, երբեմն էլ պարզապես բանակցելու համար...