Ռուբեն Սևակը 20-րդ դարասկզբի արևմտահայ նշանավոր բանաստեղծներից է:
Նա ապրում ու ստեղծագործում էր մի ժամանակաշրջանում, երբ հայ ժողովուրդը գտնվում էր ոչ միայն
քաղաքական-սոցիալական ճնշման տակ, այլև կանգնած էր ֆիզիկական բնաջնջման` հայաջնջման սարսափի առաջ:
1901 թ․ Բանաստեղծը տպագրեց «Պոետն ու Մուսան» պոեմը։ Դա դառնությամբ ու հուսահատությամբ առլեցուն, «անհաս փառքի ճամփայի» տատասկների կամ, ինչպես գրել է նամակներից մեկում՝ «մռայլ ու տափակ, մանր ու չնչին» իր օրերի մասին ստեղծագործություն է։ Այդտեղ Հովհ․ Թումանյանն ունի այսպիսի տողեր․
«Միացյալ Նահանգները կրել է նվաստացուցիչ պարտություն և համաձայնել է Իրանի բոլոր պահանջներին, ներառյալ հետևյալ 10 կետերը․
1. Չհարձակման պարտավորություն։
2. Հորմուզի նեղուցի նկատմամբ Իրանի վերահսկողության շարունակություն։
3. Ուրանի հարստացման ընդունում։
4. Բոլոր առաջնային պատժամիջոցների վերացում...