Մայիսի 8-ի առավոտն իմ հիշողության մեջ միշտ առանձնահատուկ է։ 34 տարի առաջ՝ 1992-ին, դպրոց էի գնում, երբ ռադիոյով հնչեց այն լուրը, որ ամբողջ կյանքում մնաց հիշողությանս մեջ. «Մերոնք մտան Շուշի»...
Այսօրվա մեր պետության ղեկավար կոչեցյալ բաշիբոզուկների որդեգրած օրակարգի միջով արդեն մեկ անգամ անցել է մեր ժողովուրդն անցյալ դարասկզբին՝ 1918-1920 թվականներին...
Պատերազմը, որ խորհրդային ժամանակներում անվանել են Հայրենական, ինձ համար մարդիկ էին, որոնց միջավայրում անցել է մանկությունս, իսկ հետո էլի երկար տարիներ...
Նայելով երկրների ցանկը, հիշեցի Բեռլինի Կոնգրեսը։
Այս բոլոր երկրները, ժամանակին լռում էին Հայոց ցեողասպանության ժամանակ, ոմանք, ինչպես Ֆրանսիան զենքերը հանձնելով թուրքին, օգնեցին Կիլիկիայի հայերի ցեղասպանությանը և հայաթափմանը...
Մեր խումբը նրան այդպես էլ չդիմեց «տիկինով» կամ «ֆղաուով» (գերմ.` Frau-տիկին)։ Թեև ակադեմիական միջավայրում ընդունված է դասախոսին դիմել «տիկին-պարոն»-ով, միեւնույնն է, մեզ ու, առհասարակ, իր բոլոր ուսանողների համար նա «ընկեր» էր. ընկեր` բառիս բուն իմաստով...
Մայիսի 8-ի առավոտն իմ հիշողության մեջ միշտ առանձնահատուկ է։ 34 տարի առաջ՝ 1992-ին, դպրոց էի գնում, երբ ռադիոյով հնչեց այն լուրը, որ ամբողջ կյանքում մնաց հիշողությանս մեջ. «Մերոնք մտան Շուշի»...
ՈՒզում եմ մի փոքրիկ պատմական վերլուծություն անել և փորձել հասկանալ, հիմա մեր փառապանծ հերոսները ովքե՞ր էին, խաղաղասեր մարդիկ, ազգի նվիրյալներ, թե՞ երկրի գլխին պատերազմ բերող կռվարարներ...
Համոզված եմ՝ Ադրբեջանում ուշադիր հետևում եք հայաստանյան զարգացումներին։ Կարծում եմ նաև, որ նամակիս ասելիքը կհասնի Ձեզ՝ խորհրդատուների և վերլուծաբանների միջոցով։
Պարոն Ալիև, Դուք շատ լավ գիտեք՝ սպորտում չեն կազմակերպվում մենամարտեր՝ տարբեր քաշային կարգի մարզիկների միջև...