-
Արդեն քանի՜ օր մտքերս՝ «ֆիդայական հագուստը գյուղացու շորերով փոխած, նախշուն խուրջիններն ուսերին գցած» Փեթարա Իսրոյի, Մոսե Իմոյի, Արծիվ Պետոյի հետ են...
-
Դիմում եմ Հայաստանի ու աշխարհի բոլոր ազատ հայերին: Բոլոր նրանց, ովքեր դեռևս կենդանի ու տաք սիրտ ունեն, ում չեն սպանել ժամանակակից մերկանտիլիզմն ու գլոբալիզմը...
-
Ամբոխի մեջ խեղկատակային կերպարի ներկայությունը նոր բան չէ: Ժամանակին դրան ասում էին յալանչի...
-
Այս իշխանությունների նախընտրական քարոզարշավը կրկին ապացուցում է, որ երբ իշխանությունը չունի արդյունք, ծրագիր ու գաղափար, սկսում է արտադրել սկանդալ, աղմուկ և քաղաքական շոու...
-
Ցանկացած ադեկվատ հայ մարդ հասկանում է, որ Հայաստանը պետք է առաջնորդի այնպիսի քաղաքական ուժ, որը կկարողանա բալանսավորված քաղաքականություն վարել Ռուսաստանի հետ...
-
Պետական դավաճանության ու հայրենիքն ուրանալու մասին խոսում է այն էակը, որը հանձնեց Արցախը և հիստերիկաբար գոռում էր իր հայրենակցի վրա. «Ինչո՞ւ դու չզոհվեցիր»...
-
Մանկուրտացումը ինչ-որ առասպելական երևույթ չէ, այն ավելի իրական է, քան կարող է թվալ...
-
Էսօր մի բան էլ իմացա. որոշ հարցեր տալու հնարավորություն ունի միայն և բացառապես մեռած մարդը...
-
«Որպես ՄԱԿ-ի Անվտանգության խորհրդի մշտական անդամներ և խոշոր համաշխարհային տերություններ՝ Չինաստանը և Ռուսաստանը պետք է ռազմավարական և երկարաժամկետ հեռանկար ունենան...
-
Մի մարդ կար, որ իր նախնիներից հին տուն էր ժառանգել։
Այդ տան պատերը հիշողություններ ունեին, սյուները՝ աղոթքներ, իսկ բակում դեռ հնչում էին նախնիների քայլերի արձագանքները...