Հայաստանում երևի քչերը գիտեն, որ առաջին անգամ «պողպատյա կառավարման», այսպես կոչված, գաղափարը առաջացել է Թուրքիայում` հեղաշրջումից հետո։

Արևմուտքը համակված է սեփական ճշմարտացիության անուղղելի վստահությամբ, այլ խոսքով՝ Արևմուտքը համակված է միջազգային ասպարեզում իր հեգեմոնիայի պահպանմամբ, իր կանոնների ներդրմամբ և հավերժացմամբ, որոնք խափանում են միջազգային իրավունքն ու ձևավորվում են «երբ ինձ հարմար է՝ սպիտակ է, երբ հարմար չէ՝ սև է» սկզբունքով։

Աշխարհում ստեղծված իրավիճակը մեզ համար կասկած չի թողնում, որ ՀԱՊԿ երկրները պետք է համախմբված լինեն։

Զինված ուժերը և այլ պետական մարմիններ ստացել են անհրաժեշտ հրամանները, հակաահաբեկչական բնույթի լրացուցիչ միջոցներ են մտցվում Մոսկվայում, Մոսկվայի մարզում, մի շարք այլ տարածաշրջաններում։ Կձեռնարկվեն նաև վճռական գործողություններ Դոնի Ռոստովում իրավիճակը կայունացնելու համար։ Այն մնում է բարդ, փաստացի խափանված է քաղաքացիական և զինվորական կառավարման մարմինների աշխատանքը։

Իրանը խնդիրներ չունի Ադրբեջանի և Նախիջևանի միջև Հայաստանի տարածքով տրանսպորտային կապ հաստատելու առումով։ Շուրջ քսան տարի Իրանն Ադրբեջանին հնարավորություն է տվել օգտագործել իր տարածքը Նախիջևանի հետ հաղորդակցության համար։

Լեռնային Ղարաբաղի և դրա` Հայաստանին պատկանելու թեման փակված է, ընդ որում, փակված է Փաշինյանի կողմից։ Կմնա՞ն հայերն այնտեղ, թե ոչ և ինչ կարգավիճակով, այսօր հսկայական հարց է։ Բացի այդ, բաց է Ադրբեջանից Հայաստանի տարածքով Նախիջևան միջանցքի թեման, և մեծ հարց է, թե արդյոք Հայաստանի Սյունիքի մարզը կմնա՞ Հայաստանի վերահսկողության տակ։ Փաշինյանն ակնհայտորեն ցանկանում է ազատվել Ղարաբաղում ռուսական ռազմաբազայից և ռուս խաղաղապահներից։

Որքան էլ մենք դա չուզենանք, ստիպված ենք խոստովանել, որ Ադրբեջանը վաղուց գտնվում է այլ ուժերի ուղեծրում՝ Թուրքիայի (և ոչ միայն) հետ միասին, և, ի տարբերություն Հայաստանի, նրա տնտեսությունը քիչ է կախված Ռուսաստանից։ Հայաստանն ուղղակի սակարկման են հանել՝ Ալիևին հակաիրանական ագրեսիայի դրդելու համար։ Իսկ Փաշինյանի Մոսկվա գալը այդ խաղի հերթական տարրն է։

Այսօր բոլորը պետք է ճանաչեն աշխարհակարգի ավելի արդար, բազմակենտրոն համակարգի ձևավորման անշրջելիությունը։ Ընդհանուր շահերից է բխում այնպես անել, որ բազմաբևեռ ճարտարապետությունը հենվի ոչ թե «վախի հավասարակշռության», այլ շահերի հավասարակշռության, միջազգային իրավունքի համընդհանուր ճանաչված նորմերի, տարբեր քաղաքակրթությունների, կրոնների և մշակույթների փոխադարձ հարգալից երկխոսության վրա։

Հայաստանի վարչապետը ապրում է փախեփախ ռեժիմում՝ իրեն հույս տալով, որ դեռևս աջակցություն ունի։ Նրան հիմա բացառապես աջակցում են հայրենիք չունեցող սորոսականներն ու աղանդավորները

Փաշինյանը մարդկանց ու տարածք է հանձնել, հաջորդ գործողությունը կլինի Ռուսաստանի խաղաղապահ կոնտինգենտի ժամկետը երկարաձգելու մերժումը։ Նրանք այնտեղ պետք չեն, որպեսզի դրսից վկաներ չլինեն, թե ինչպես կվտարեն, դուրս կքշեն ու ինչպես կվարվեն հայերի հետ: