«Ա՛զգ հայոց, թուրքը՝ մեր բանական հոտի դարավոր թշնամին նվաճել է Ալեքսանդրապոլը, շարժվում է դեպի սիրտը մեր երկրի, մեր հավատի, մեր կենսագրության: Գալիս է Արարատյան Երկրի վրա...
Երբ լավաշը բացելուց հետո ձգում են բարձի վրա ու դրանով խփում թոնրի պատին, լավաշը սովորական ուտելիքից վերածվում ա պաշտամունքի առարկայի։ Չէ՞ որ բարձի վրա գլուխ ենք գնում, բարձի վրա երազ ենք տեսնում, աչքերից քունը փախցնող մտքեր ենք մտածում...
Ես արհեստական բանականությանը երես չեմ տալիս։ Որ իրան շատ լքված չզգա, շաբաթը մեկ բացում, մի անկապ հարց եմ տալիս, ասենք՝ ինչո՞վ ա պոմիդորով ձվածեղը տարբերվում կլարնետից...
Դիոգենեսը պատրաստվում էր ճաշելու։ Նրա ճաշը բաղկացած էր հացից և ոսպից։
Նրան է մոտենում մեկ այլ փիլիսոփա՝ Արիստիպոսը, ով թագավորի սիրելին էր և ապրում էր բարեկեցիկ կյանքով...
Խոսքը խոսք է բերում: Բայց լռությունը լռություն չի բերում: Լռությունը բերում է մտատանջություն: Բերում է սպասում: Բերում է հարկադրանք: Որովհետև միայն լռությունն է, որ դեռ ծնրադիր է կողոպտված էության խորանում...
Շատ վաղուց էր, հեռու, օտար, անհարազատ մի քաղաքում: Կեսգիշերին ես վազում էի դատարկ փողոցներով և հստակ լսում էի այն գնացքի շչակի ձայնը, որի ուղևորը պիտի լինեի...
Հայերենում բութը երեք կիրառություն ունի՝ կետադրական, անատոմիական ու ճանաչողական։
Դրանք բոլորն էլ կարևոր են ու պետք ա համաչափ տեղաբաշխել։ Չի կարելի ամեն բառի վրա բութ դնել ու ամբող ազգային ռեսուրսը ծախսել տեքստերի վրա...
Տաքսիստը հաստատ ինձնից մի տաս տարով մեծ կլիներ, բայց առարկություն չընդունող նենց մի համոզվածությամբ ասեց՝ ու՞ր ենք գնում, հոպա՛ր, որ կարծես հորեղբայրության հաստատման գենետիկական թեստի արդյունքը գրպանը դրած էր...
Մի քանի օր առաջ Թուրքիայի նախագահ Ռ. Թ. Էրդողանը ուղիղ տեքստով հայտարարել է. «Թուրքիան, մյուս տարվանից սկսած, որոշ խորհրդանշական քայլեր կձեռնարկի Հայաստանի հետ հարաբերությունների կարգավորման հարցում»։
Խորհդանշական քայլեր կարող են լինել, օրինակ, ցուցադրական հանդիպումները, թուրքերի կողմից ավիրված Անիի կամուրջի վերականգնումը, մեկ-երկու մեր ականջին քաղցրահունչ ուղերձ...