Քաղաքականությամբ չես զբաղվում, գոնե քաղաքացի էլ չե՞ս

Վերջերս հարցազրույցում Սյունիքի ու Ջերմուկի պատերազմական դեպքերից (դեռ մեջն էինք) կարծիք հարցրի մեկից:
Խայծը զգաց ու ապշելու ճարպկությամբ խուսանավեց. բացատրեց երկիր մոլորակի ու նրա պատմության բնույթով. նրանց բնույթն է այդպիսին՝ պատերազմներ ու խաղաղ շրջան, նորից պատերազմներ…

Եվ սա ասում էր՝ չասեմ հոգևոր ինչ կարևոր կառույց զբաղեցնող անձը:
Այսպիսին են մեր գրեթե բոլոր մտավորականները, տեղից վերկացող՝ գրող ու բանաստեղծ հորջորջվողները, մանկավարժները, պետական ծառայող-մառայող, անկարծիք, չը՛քաղաքացի ու դատարկ տեղ:
Իմիտացիաներով, բնազդաբար ապրող զանգված ենք դարձել. նախրապանին վնաս չի:
Մեռա թասիբի գցելով՝ դու հեչ քաղաքացի էլ չե՞ս, ու բացատրել, օրինակ ցույց տալ, թե ի՛նչ է քաղաքականությունը, և ի՛նչ է քաղաքացին. երբեմն էլ ոգևորել, դրդել՝ հայ լինելու, ախր, այ տնաշեն, դա հեչ կապ չունի քաղաքականության հետ, ազատ խոսիր, ոչ ոք քեզ չի սպանի՝ քաղաքացի լինելուդ համար:

Լրագրողի օրն էլ մի օր չէ, ստիպված է դիմել հազար ու մի խորամանկության, զրուցակցի հետույքափրկության՝ մի ողորմելի կարծիք պոկելու համար, հույս տալ ու հիշեցնել, թե իբր՝ ինքը հայ է:
Սև լիներ էն օրը, որ լրագրող դարձա, ամենաանշնորհակալ գործը:
Նորմալ մարդը պիտի միայն ստյուարդեսուհի դառնար, կամ՝ օդաչու, ամպերի հետ զրուցեր...
Ամենավաղ երազանքս էր:

Սուսաննա Բաբաջանյան
Գորիս

Մեկնաբանություններ