Առաջիկա երեքշաբթի Երևանում կայանալիք Հայաստան-Եվրամիություն առաջին գագաթնաժողովի ավարտին կողմերը կհայտարարեն հարաբերություններն ամրապնդելու պատրաստակամության մասին, չանդրադառնալով, սակայն, Եվրամիությանը Հայաստանի հնարավոր անդամակցության հարցին։ Գագաթնաժողովին կմասնակցեն Եվրոպական հանձնաժողովի նախագահ ՈՒրսուլա ֆոն դեր Լայենը, Եվրոպական խորհրդի նախագահ Անտոնիու Կոշտան, ՆԱՏՕ-ի գլխավոր քարտուղար Մարկ Ռյուտեն, Կանադայի վարչապետն ու եվրոպական մի շարք երկրների ղեկավարներ։                
 

«Նավթահանքերի գեներալները»

«Նավթահանքերի գեներալները»
13.04.2026 | 21:33

Մարդկանց ճակատագրերի հետ «գիր-ղուշ» խաղացող գերտերությունների վարչախմբերը գնալով ավելի ու ավելի են նմանվում մաֆիոզ խմբավորումների, որ գիշատչային պայքար են մղում միմյանց դեմ՝ ազդեցության սահմանները պահպանելու կամ ընդլայնելու շահադիտական մոլուցքով: Հասարակ մարդը, որ սրանց հռչակած լոզունգներով իբր գերագույն արժեք է, իրականում գրոշի արժեք չունի, միլիոններով կարող են մահվան դատապարտել, երբ խաղասեղանին տրիլիոններով չափվող բաղձալի շահույթն է:

Աշխարհը բաժանել են ազդեցության գոտիների ու «մաֆիա» են խաղում, գլխավոր մաֆիոզին էլ Սպիտակ տան պարագլուխն է: Ինքն իրեն Հանրապետական կուսակցության խորհրդանիշ փղի տեղ է դրել ու երկար «կնճիթը» մոլորակի որ ծայրն ուզում՝ խոթում է: Կուզի՝ Վենեսուելայի առաջնորդին մաֆիոզ ոճով կառևանգի, կուզի՝ Գրենլանդիան կառնի-կծախի, դե, Կուբան էլ հո նաղդ է: Ու հիմա շատ է զարմանում, որ մերձավորարևելյան հեռավոր մի երկիր պինդ բռնել է Խաղաղ օվկիանոսից Պարսից ծոց հասած իր ամենակարող «կնճիթն» ու ցավեցնում է: Զարմանալը՝ դեռ հեչ, բա զայրանա՜լը, իսկը գազազած փիղ: Էլ դժոխքի էր վերածում Իրանը, էլ սպառնում մի գիշերում հողի տակ թաղել հազարամյակների քաղաքակրթություն, հետն էլ՝ վերջնագրի լեզվով: Լրիվ «մոռացել» էր, որ երբ վտանգվում են նավթակարտելի միլիարդները, խաղի մեջ են մտնում այլ մաֆիոզիներ՝ ոչ պակաս երկար «կնճիթներով»: Ընդ որում, բոլորն էլ գիտեին, որ այդ սպառնալիքն ընդամենը ահաբեկումով ցանկալին պոկելու փորձված բլեֆ է, սովորական ձեռագիր մաֆիայի համար, բայց մարտահրավերը նետված էր, և պետք էր արձագանքել: Թե ինչով ավարտվեց այդ արձագանքին հետևած կարճատև զինադադարը՝ տեսանք: Ոչ մի էական արդյունք: Իրանը շարունակում է փակ պահել Հորմուզի նեղուցը, Սպիտակ տան գլխավոր «փիղն» էլ պատրաստվում է ճեղքել շրջափակումը՝ նավթատար նավերի ազատ ելումուտն ապահովելով: Նորից բախումներ, հրթիռակոծություն, հրդեհներ, զոհեր: Սովորական դարձած վիճակագրություն, որի վավերագրական մանրամասները, ինչպես միշտ, պատերազմի անխուսափելի հետևանքների անվերջանալի էջերն են լրացնում:
Հարցերն ուժով լուծելու զոռբայությունը մարդկությանն ուղեկցում է դեռ վաղ նախնադարից ու բերել-հասցրել է 21-րդ դար՝ ամեն հարյուրամյակի հետ սպառնալիորեն կատարելագործելով մասսայական բնաջնջման գործիքները: Համաշխարհային մաֆիայի պարագլուխներն այսօր մրցում են իրար հետ հենց այդ գերժամանակակից գործիքներով, Խաղաղության նոբելյան մրցանակի ախորժակ ունեցող թիվ մեկ մաֆիոզին էլ սպառնում է քարեդարյան «ծննդյան վկայական» ունեցող Իրանին նորից ուղարկել քարե դար: Իսկը «նավթահանքերի գեներալներին» բնորոշ մտածողություն՝ ամերիկյան ամենատարածված հայհոյանքով համեմված: Քարե դարից 21-րդ դար հասած երկրին նման հոխորտանքներով, իհարկե, չես ահաբեկի, իսկ, այ, սեփական երկրիդ հեղինակությանը քարով կխփես: Պատահական չէ, որ հանրապետական «փղի» դեմ արդեն ոտքի են ելել դեմոկրատ «ավանակները» և ԱՄՆ-ի նախագահի լիազորությունները չարաշահող Թրամփի հրաժարականն են պահանջում: Ով ում կհրաժարեցնի՝ աշխարհի համար, խոշոր հաշվով, մեկ է, որովհետև ով էլ լինի Սպիտակ տան «շեֆը», գերտերության աշխարհակալ հավակնությունները մնում են նույնը՝ կառավարել աշխարհը սեփական մաֆիայի օրենքներով: Պակաս հավակնոտ չեն նաև մյուս չաղտերությունները, թեև գերադասում են խելամտորեն լռել այդ մասին ու երևութական դանդաղկոտությամբ շարժվել դեպի վերջնանպատակ:

Աշխարհը մեջ-մեջ անելու այս դաժան խաղը սկիզբ է առել դեռ վաղնջական ժամանակներից ու շարունակվում է նույն վայրի ազարտով. նետի փոխարեն՝ միջուկային մարտագլխիկ, աղեղի փոխարեն՝ հեռակառավարվող վահանակ: Եվ եթե նետ ու աղեղի ժամանակներում կռիվը մի կտոր մամոնտի մսի ու քարանձավի մի անվտանգ անկյան համար էր, հիմա դեղին ու երկնագույն ոսկին է կռվախնձորը: Բարելներով ու խորանարդ մետրերով չափվող այդ բնական ռեսուրսները պատերազմների բռնկուն օջախներ են, սարքովի մի կայծ, և հրդեհը պատրաստ է, կրակն էլ սովորական ջրով հնարավոր չի մարել, մարդկային արյուն է պետք, շա՜տ արյուն:

Երբևէ կկշտանա՞ աշխարհի տերերի անհագուրդ աչքը այս արյունոտ խրախճանքից, թե՞ դանայան տակառի պես ծակ են սրանց նավթագազային ամբարները, որ լցվում-լցվում ու չեն լցվում:

Միամիտ հարցեր, որոնց պատասխանը պատմությունը վաղուց տվել է:

Լիլի Մարտոյան

Դիտվել է՝ 11806

Հեղինակի նյութեր

Մեկնաբանություններ