Մեր ցավն էլ, մահն էլ կարևորող չունենք

Ոչ միայն մարդը, երկիրն էլ պիտի տեր ունենա, որ նրան բարձրացնի աշխարհի աչքում:

Ցավն էլ պիտի ցավատեր ունենա, որ ցավդ կարևորվի,

մեռածն էլ պիտի մեռելատեր ունենա, որ աշխարհն էլ սգա:

Ինչպես ժողովուրդն է ասում՝ Խաչը տերն է զորավոր անում:

Մեր ցավն էլ, մեռելն էլ, երկիրն էլ զորավոր անող տեր չունի, մենք բոլորս խուրջինից ենք ընկել, այնպես, պատահական՝ էշն անցնում էր, խուրջինից վայր թափվեցինք՝ թղթե շերեփը ձեռքներիս:

Ահա թե ինչու մեր ցավն էլ, մահն էլ կարևորող չունենք: Բա մի ամբողջ Արցախի հանրապետություն, ըստ էության, Դեր Զորի ճամփով քշեն, ու աշխարհը ձեն չհանի՞…

Ցավը ցավատերն է զորավոր անում, տան գլխավորը:

Սևակին հիշենք, ով համարյա ասում էր.

Թաղե՛մ էդպես գլխավորին,

որովհետև գլխավորը՝

այդ անհոգի բեղավորը,

ազգին ծեծում ու տանջում է ամեն վայրկյան,

ամեն անգամ նրան բերում նոր օրհասի,

պատուհասի՛,

քշում շուկա՝ առուծախի գրաստի պես...

Սուսաննա Բաբաջանյան

Գորիս

Մեկնաբանություններ