Երբեմն, ես ինձ աղանդավոր եմ զգում

Մտնում եմ ավտոբուս:

Վալիդատորի կողքով սառնասրտորեն անցնում եմ, մի խոսքով` չեմ վճարում և ձև չեմ տալիս, իբր ցանկանում եմ վճարել: Ուղևորներն ինձ նայում են այնպես, ինչպես «թուրքը խոզի մսին»:

Շատերի աչքերում նախանձ եմ տեսնում, սակայն, հիմնականում` չհասկացվածություն:

Պարադոքսն այն է, որ ես ավտոմեքենա ունեմ (նույնիսկ, եթե չունենայի, ապա ուղեվարձի թանկացումն էապես չէր ազդի բյուջեիս վրա) և այդ 150 դրամը սկզբունքորեն չեմ վճարում հենց այդ մարդկանց, իրենց երեխաների, քույրերի, եղբայրների, ծնողների համար:

Իսկ այդ մարդիկ կամ չեն հասկանում, կամ իրենց անհասկացողի տեղ են դնում:

Հենց այնպես, ինչպես աղանդավորի հետ շփվելիս:

Կարեն ՀԵՔԻՄՅԱՆ

Մեկնաբանություններ