Սմբատ ՂԱՀՐԱՄԱՆՅԱՆ. Ես լրագրող եմ, բայց ոստիկան էլ եմ, հոգևորական էլ

Երբ մտնում եմ եկեղեցի ու շփվում եմ հասակակից սարկավագների հետ, հիշում եմ մանկությանս տարիները, մի տեսակ տխրում եմ, բարի նախանձով եմ լցվում, լրիվ ուրիշ մարդ եմ դառնում։
Փոքր ժամանակ երեք բան էի ուզում դառնալ, այսինքն դրանցից մեկը՝ ոստիկան, լրագրող և հոգևորական։ Ընտրեցի երկրորդը, ինչի համար չեմ զղջում հիմա և հաստատ չեմ զղջա ապագայում, բայց միևնույն է՝ հոգևորականի, հոգևոր սպասավորի կերպարը, մարդու, ով ապրում է հոգևոր կյանքով ու քիչ թե շատ հեռու է աշխարհիկ կյանքից, ինձ միշտ գրավել է, միշտ հետաքրքրվել եմ, ինձ էլ պատկերացրել նույն այդ կարգավիճակում, չնայած, ոստիկանն էլ մինչ այսօր ինձ հետաքրքրում է։

Հ.Գ. Դրա համար ընտրել եմ լրագրողի մասնագիտոությունը: Մարդ, ով մի քիչ «դիլետանտ» է ամեն ինչի մեջ: Դուրս է գալիս՝ ես ոստիկան էլ եմ, հոգևորական էլ, ու մնացած բոլոր քիչ թե շատ ինձ հետաքրքրող մասնագիտություններն էլ ինձ հարազատ են, բացի բժշկությունից, որը երբեք չեմ հասկացել ու չեմ սիրել, չգիտես ինչու։ Հիշում եմ նաև, թե ծնողներս ոնց էին ինձ համոզում, որ ոստիկան կամ սպա դառնամ, բայց ես անդրդվել էի, որքան էլ ինձ համապատասխան լինեին այդ մասնագիտությունները։ Երևի երջանիկ եմ, որ շրջապատումս ունեմ և՛ ոստիկան ընկերներ, և՛ հոգևորականներ ու այլ մասնագիտության տեր մարդիկ, որոնց հետ շփումներում էլ փորձում եմ բացը լրացնել, որքանով որ ստացվում է:

Մեկնաբանություններ