Չենք խրատվում, դասեր չենք քաղում անցյալից

Երկրի ներսում խնդիրները լուծելու փոխարեն, ազգովի շունչներս պահած, լսում ենք, թե ՄԱԿ-ի անվտանգության խորհրդի նիստի ժամանակ ինչ կասեն աշխարհի մեծերը մեր դարդերի մասին:

Եթե քո ընտրած իշխանությանն առանձնապես չի մտահոգում Լաչինի փակ լինելը, աշխարհին ինչի՞ պետք է մտահոգի:
Նույնիսկ ներսում բողոքելիս վախենում են իրական թիրախ ու հասցե նշել, ցիգանների պես տարբեր պետությունների ու միջազգային կազմակերպությունների դռների տակ խնդրանք-պահանջներ են ձևակերպում՝ առանց գիտակցելու (կամ գիտակցելով), որ դրանով՝ շեղելով ու լղոզելով պահանջների հասցեն, մեծ ծառայություն են մատուցում իշխանությանը:
Մի հոգևորական էլ աղոթք է հղում առ Աստված, որ մեր թշնամու սիրտը փափկացնի ու մեզ լավ աչքով նայի, մյուս իրանագետն էլ ավետում է ի լուր հայերի, որ Իրանը փակել է դեպի Նախիջևան տանող ճանապարհը. հետո պարզվեց՝ սուտ էր:

Հ.Գ. Իսկ այդ ընթացքում իրավիճակի հիմնական մեղավորներն ու պատասխանատուները հանգիստ վայելում են իրենց իշխանության բերկրաքն ու, գինու բաժակը ձեռքին, հետևում այս համազգային կրկեսին:

Արթուր Ղազինյան

Մեկնաբանություններ