Ելքեր և ուղիներ միշտ կան

Բոլորը դարձել են անխուսափելի կործանման փորձագետներ՝ առանց սթափեցնող ելքի, առանց հույսի ու հավատի։ Եթե հոգևոր դասի ներկայացուցիչն է անզորության խոստովանություն անում, ուրեմն, ավելի խոր ինքնության ճգնաժամ դժվար է պատկերացնել։

Բայց, այս ամենով հանդերձ, կործանարար անզորությունը կույր ճակատագրապաշտություն է, որն արդեն իսկ հակասում է կամքի ազատության սկզբունքին։

Որքան էլ աղետալի կանխատեսումներ անենք, եթե զուգահեռ չփնտրենք ելքեր, հնարավորինի ու անհնարինի չափով չվերցնենք մեր բաժին պատասխանատվությունը, ամեն օր մեր մասով և մեր չափով չլծվենք այդ կործանման հաղթահարմանը, իսկապես այդ ժամանակ կործանումը կդառնա վերահաս և՝ գուցե անշրջելի։

Պաթոսային դիֆերամբներ մեզ պետք չեն, որ մենք անպարտելի ենք և բոլորից խելացի, դա դեռ ապրելով պետք է հաստատել։ Բայց նաև ինքնաոչնչացման մազոխիզմով էլ չպետք է հրապուրվենք, առավել ևս, երբ ելքեր և ուղիներ միշտ կան:

Վահե Թորոսյան

Մեկնաբանություններ