Մեխն ու կոշիկները

Հալեպը սասունցիների համար հարազատ քաղաք էր։

Մի ժամանակ է եղել, որ Հալեպի փռապանները միայն սասունցիներ են եղել։

Մի օր, երբ Հալեպ էի, բարեկամս ինձ տարավ այնտեղ, ուր Գևորգ Չաուշն էր փռապան աշխատել, գումար հավաքել, զենք առնելու համար։

Այդ օրը մի պատմություն էլ պատմեց, որը մինչև հիմա հիշում եմ։

ՈՒրեմն թիկնեղ, աժդահա սասունցին ոտաբոբիկ հասնում է Հալեպ։ Ոտաբոբիկ էր, որովհետև նրա ոտքի չափով ոչ տրեխ, ոչ էլ ոտնաման կար, իսկ Հալեպում աշխարհի տակին ինչ կար, ճարվում էր։

Ամենաընտիր կոշկակարներն էլ հայեր էին։ Պատվիրում է ուզած ոտնամանը, ու մի քանի օր հետո ուրախ-ուրախ ճանապարհ ընկնում դեպի Սասուն։ Մի կարճ ճանապարհ գնալուց հետո միտքը փոխում է, հանում է կոշիկները, դնում ուսին գցած խուրջինի մեջ ու շարունակում ոտաբոբիկ ճանապարհը:

Շատ է գնում թե քիչ, հանպարծ զգում է, որ մի սուր բան ոտքի տակն ընկավ։

Մտածում է` երևի մժեղ կամ էլ մեղու էր, խայթեց:

Բանի տեղ չի դնում, շարունակում է ճանապարհն ու հասնում տուն։

Երբ տանը պարզվում է, որ մեխ է մտել ոտքը, ուրախացած ասում է.

-Ի՜նչ լավ էր կոշիկները հագիս չէին։

Սպարտակ ՂԱՐԱԲԱՂՑՅԱՆ

Մեկնաբանություններ