Ինչու՞ է Նիկոլը դեմ Հայ Առաքելական Եկեղեցուն, Հայոց պատմությանը, հայկական մշակույթին

Այս հարցին պատասխանելու համար, նախ պետք է հասկանալ, թե հակառակորդի վրա ազդելու ինչ մեթոդներ են կիռարվում։

Միջազգային հարաբերություններում գոյություն ունի ուժի երեք մակարդակ՝

կոշտ ուժ՝ կոշտ միջոցառումների (ռազմական և տնտեսական) շարք է, որն օգտագործվում է այլ երկրի վրա ազդելու և նրա վարքագիծը փոխելու համար։ Հակառակորդի այս ձևը հաճախ ագրեսիվ և հարկադրական ու արդյունավետ է, հատկապես երբ ախոյան երկիրը ավելի թույլ է ռազմական կամ տնտեսական ուժի առումով:

Փափուկ ուժ՝ նպատակն է ներսից քանդել հակառակորդին առանց ռազմական ուժ կիռարելու: Այս տեսակի ուժի կիռարումով փոխում են հակառակորդի նպատակները, ծրագրերը, միասնականությունը: Այս ուժի կիռարման մեջ լրատվամիջոցները ազդեցության լծակ են հանդիսանում, որոնք ուղղորդված լրատվությանմբ հասարակության զգացումնքների, մշակույթի, հոգեկան աշխարհի, անվտանգության, միասնության վրա ազդում են։

Խելացի ուժ՝ կոշտ ուժի և փափուկ ուժի համակցված և համադրված օգտագործումն է:

Նեոլիբեռալիզմը խոր ճգնաժամ է ապրում, ինչն ակնհայտ երևում է Ալյասկայում ԱՄՆ-Ռուսաստան հանդիպումից և Չինաստանում Շանհայի գագաթնաժողովից հետո։ Այսպիսի իրավիճակում երկրների խելացի ուժերի համադրումը և նրանց ճիշտ կիրառումը համաշխարհային տուրբուլենտ այսօրվա վիճակից դուրս գալու միակ երաշխիքն է։

Յուրաքանչյուր ազգ և երկիր ունի փափուկ ուժի ռեսուրս, որը բացահայտման, ամրապնդման և կազմակերպվելու դեպքում, կարող է վերածվել թշնամու հարձակումներին դիմակայելու հնարավորության: Սա կարող է գործել նաև Հայաստանի համար։

Հայ ժողովրդի փափուկ ուժը եղել և մնում են՝ «Հայաստանյաց Առաքելական Ս․ Եկեղեցին», «Հայկական մշակույթը», «Հայկական սփյուռքը», որոնք ձևավորում են Հայի ինքնությունը։ Փաստորեն այս բոլորը ներկայումս Հայ ժողովրդի թշնամու կողմից թիրախավորված են, և մինչև նրանք չոչնչացնեն հասարակության այս կապիտալը՝ չեն կարող հաղթել Հային ու Հայաստանին:

ՈՒստի սա է պատճառը, որ Հայաստանի անկախությունից ի վեր հայկական փափուկ ուժի դեմ համակարգված հարձակումները շատացել են, մանավանդ այսօրվա իշխանությունների օրոք:

նիկոլը հայկական փափուկ ուժին հարվածելու համար օգտագործում է քաղաքագիտության մեջ հայտնի՝ «Կարմիր սաղմոնի մեթոդը»։ Դա հնարք է, որը քննարկում է առաջացնում հասարակության տարբեր շերտերում, նպատակ ունենալով նրան շեղել հիմնական խնդրից, ապա եզրակացություն է անում այդ երկրորդական և անհիմն նախադրյալներից կամ ձևացնում է, թե եզրակացություն է անում։

Այսինքն նա շեղում է հասարակությանը հիմնական թիրախավորվող թեմայից, մեկ այլ նյութ արծարծելով։

Վազգեն ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ

Մեկնաբանություններ