Քաղաքական պայքարը, որի գաղափարական կողմը թույլ է, դառնում է ինքնանպատակ ու անիմաստ

Պարզունակ հասարակությունը, ի թիվս այլ բաների, պարզունակացնում է նաև «քաղաքական պայքար» գաղափարը՝ դրա տակ հասկանալով գոռգոռալով վազվզելը։

Այնինչ, իրականում քաղաքական պայքարն ունի երկու բաղադրիչ՝ մտավոր-գաղափարական և ֆիզիկական։

Մտավոր բաղադրիչն ասում է, թե ինչի համար պայքարել, ում դեմ պայքարել և ինչպես պայքարել, իսկ ֆիզիկական բաղադրիչը ապահովում է պրոցեսի պրակտիկ կողմը։

Այն քաղաքական պայքարը, որի գաղափարական կողմը թույլ է, այսինքն, ուժեղ ընդդիմություն չկա, բայց ֆիզիկական պայքարը ակտիվ է, վերջինս դառնում է ինքնանպատակ ու անիմաստ։

Ավելին, պարզունակ հասարակության մեջ պայքար ասելով հասկանում են միայն ֆիզիկականը, ըստ որի, մարդիկ բաժանվում են հայրենասերների և ոչ հայրենասերների, ու ենթադրվում է նաև, որ հարցի գաղափարական կողմը ինքնըստինքյան հասկանալի է բոլորի համար։

Մինչև հասարակությունը այնքան չզարգանա, որ կարողանա գնահատել նաև քաղաքական պայքարի գաղափարական կողմը ու դրա կապը աշխարհում ընթացող պրոցեսների հետ՝ պայքար ասելով կշարունակի հասկանալ գոռգոռալով վազվզելը։

Պավել Բարսեղյան

Մեկնաբանություններ