Ի սրտե ծոմապահությունը հրաշքներ է գործում

Բարի խղճմտանքով ծոմապահության պատասխանը Աստծուց.

Ընտանիքը կրկին միաբանվեց՝ զավակների և հոր ի սրտե արված ծոմապահությամբ։

Առանց Հօրը կամքին ամուսնացայ Գիմին հետ:

Ամէն ինչ լաւ էր: Երկու զաւակներ ունեցանք:

Օր մըն ալ զգացի, որ տիկինս արհամարհական խօսքերով կը փորձէ բարկութիւնս գրգռել: Հարցուցի պատճառը: Պոռթկաց: Պատճա՞ռը: «Ինչո՞ւ երբ գործէն գաս, նախ զաւակներուդ կը փաթթուիս ու կը համբուրես… յետոյ ինծի… ե՞րբ ես առաջինը պիտի ըլլամ կեանքիդ մէջ, ինձմէ զատ ո՞վ կայ կեանքիդ մէջ»: Բարկութիւնս զսպեցի եւ հակառակ անոր, որ ջղագրգիռ վիճակի մէջ էի, ուզեցի անուշութեամբ անկողին երթալ:

Առաւօտեան արթնցայ: Առաջին անգամ ըլլալով ինձմէ առաջ անկողինէն ելած էր: ՈՒրախացայ եւ մտածեցի, որ կրնայ նախաճաշ մը պատրաստած ըլլալ, նախորդ գիշերուան սխալը սրբագրելու համար: Ձագուկներուն սենեակը գացի արթնցնելու, անոնք ալ հոն չէին: Զգացի, որ կրնայ խաղ մը ըլլալ: Սխալած չէի: Սկսայ յիմար մտածումներուն մէջ իյնալ: Յանկարծ հեռաձայնը հնչեց: Վերցուցի։ Զոքանչ հայրս էր։

- Հո՛ս նայէ, աղջիկս քովս է, իր ոտքերով եկաւ, բայց հիմա՛, քեզմէ եղող այդ երկու լակոտները ետ պիտի ղրկեմ, որովհետեւ ես աղջիկս կրնամ ամուսնացնել ուզած անձիս հետ։

Ամէն բան յստակ էր: 10 վայրկեան չէր անցած, երբ ձագուկներս, մեծը՝ 8, փոքրը 6 տարեկան քովս էին։ Փոքրը միայն մէկ նախադասութիւն ըսաւ.

- Եղեր մենք շունի ձագ, լակոտ ենք, եւ եթէ մաման հոն չմնայ իրեն դրամ պիտի չի տան:

Յստակ էր ամէն բան:

Օրը Կիրակի էր:

Ձագուկներս ուրախութեամբ հագցուցի, անոնց նախաճաշը տուի, դուրս ելանք: Ձիւն էր ամէն կողմ: Ինքնաշարժը քշեցի անորոշ ուղղութեամբ: Ճամբան, յանկարծ մեծ տղաս ըսաւ.

- Պապա, գիտե՞ս, որ գալ շաբաթ Սուրբ Սարգիս է: Հայր Սուրբը ըսաւ, որ եթէ Երկուշաբթի եւ երեքշաբթի ծոմ պահենք Սուրբ Սարգիսը մեր տուները կու գայ եւ ուզածնիս կ’ընէ: Ես ծոմ պիտի պահեմ:

Խելքս կեցաւ: Մատ մը երեխան ի՞նչ կ’ըսէր:

Ինքնաշարժին ուղղութիւնը փոխեցի դէպի Եկեղեցի: Կեանքիս մէջ, որբանոցէն ետք, ուր ամէն կիրակի պատարագ կ’ըլլար, եւ սուրբ Պսակէս ետք, թերեւս առաջին անգամ ըլլալով Եկեղեցի կը մտնէի: Եկեղեցին լեցուն էր. Ծերունի պատարագիչը այսպէս կ’ըսէր.

«Քակէ՜ ամբարշտութեան կապանքները,

Թուլցո՜ւր լուծին կապերը,

Ազա՜տ արձակէ ճնշուածները,

Կոտրէ՜ ամէն լուծ.

Կիսէ՛ հացդ անօթիին հետ,

Տո՛ւնդ ընդունէ անպատսպար դժբախտները,

Ծածկէ՛ մերկը` երբ զայն տեսնես,

ՈՒ մի՛ անտեսեր քու ընկերդ:

Այն ատեն քու լոյսդ արշալոյսի պէս պիտի ծագի,

Եւ առողջութիւնդ շուտով պիտի վերստացուի.

Քու արդարութիւնդ առջեւէդ պիտի երթայ,

ՈՒ Տիրոջ փառքը քու վերջապահդ պիտի ըլլայ:

Այն ատեն պիտի կանչես, ու Տէրը պիտի պատասխանէ,

Պիտի աղաղակես, եւ ան պիտի ըսէ. «Ահա՛ հոս եմ»:

Եթէ քու մէջէդ հեռացնես լուծը, սպառնալիքը եւ ունայն խօսքերը,

Եթէ ծանօթին յօժարութեամբ կերակրես

ՈՒ դժբախտին անձը կշտացնես,

Այն ատեն քու լոյսդ խաւարի մէջ պիտի ծագի,

Եւ մթութիւնդ կէսօրուան պէս պիտի ըլլայ:

Տէրը շարունակ քեզ պիտի առաջնորդէ,

Քու անձդ երաշտի ատեն պիտի կշտացնէ,

ՈՒ ոսկորներդ հզօրացնէ.

Դուն ոռոգուած պարտէզի մը պէս պիտի ըլլաս,

Ջուրի ակի մը պէս` որուն ջուրերը չեն պակսիր:

Քեզմէ ծնածները հնադարեան աւերակները պիտի կառուցանեն. Նախկին սերունդներէն մնացած հիմերը պիտի կանգնեցնես,

ՈՒ պիտի կոչուիս. «ճեղքուածքներ նորոգող,

Բանուկ շաւիղներ վերականգնող»:

Երկուշաբթի առաւօտեան, նախաճաշի սեղանը պատրաստ էր: Երեքս նստած էինք սեղանին վրայ, բայց մեզմէ ո՛չ ոք ձեռքը կ’երկարէր: Անուշիկ ձագերս՝ երկու եղբայրներ որոշած էին, ծոմ պահել: Քանի անգամ շեշտեցի, որ իրենք տակաւին փոքր են, եւ… ե՛ս պիտի պահեմ… չկրցայ համոզել:

Մեծս հաստատամիտ էր: Մկնիկս ըսաւ.

«Պապա, իրիկունը ծարաւցայ, ջուր պիտի խմէի, մեր տունը շա՜տ անուշիկ viking (հին սկանտինաւեան զինուոր) մը կար, ինծի ջուր տուաւ որ խմեմ եւ ըսաւ, որ եթէ խմեմ, երկու օր ո՛չ պիտի անօթենամ եւ ո՛չ ալ պիտի ծարաւնամ։ Ես ալ ծոմ պիտի պահեմ…»:

Թուքս կլլեցի: Մտածկոտ, զաւակներս դպրոց տարի: Դպրոցէն ետք լաւ էին, բան չէին կերած, զարմացայ: Իրենց սիրած տեղը ճաշելու տարի: Մերժեցին, միայն խաղցան: Տուն գացինք: Դասերնին պատրաստեցին, ու քնացան առանց կաթիլ մ’իսկ խմելու: Յաջորդ առաւօուն, պնդեցի, որ ուտեն, մէկ օր կը բաւեր, մերժեցին երկուքն ալ:

Ի վերջոյ, երբ սկսայ քիչիկ մը բարկանալ եւ նեղ կացութեան մատնել, մեծս լալով եւ պոռալով, ըսաւ.

«Ես սուրբ Սարգիսին պիտի ըսեմ, որ մաման ետ դառնայ մեզի, ասոր համար ծոմ կը պահեմ, հապա դուն ինչու կը պահես»:

Լռեցի: Պատասխանս առած էի:

Ես ալ ծոմ կը պահէի, որպէսզի զԱստուած վերագտնեմ: Փաթթուեցայ ձագուկներուս երկար լացինք:

Այդ օր, ո՛չ ես գործի գացի եւ ո՛չ ալ տղաքս դպրոց տարի: Առաջին անգամ ըլլալով, միասին «Jesus of Nazareth» ‎‎Ֆիլմը դիտեցինք: Յետոյ զիրենք քիչ մը պտոյտի հանեցի: Երեկոյեան Եկեղեցի տարի, միասին աղօթեցինք։

Չեմ գիտեր, թէ իրենք ի՛նչ աղօթեցին: Իրիկունը կանուխ բոլորս միասին, մէկ անկողնի մէջ քնացանք:

Առաւօտ կանուխ մեծս ուրախ արթնցաւ.

«Հայրիկ Սուրբ Սարգիսը եկաւ, տեսա՛, տեսա՛, ճիշմարիտ Աստուած տեսա՛, ըսաւ որ մաման պիտի գայ»: Զարմացած կը դիտէի, երբ մկնիկս ալ պոռաց.

«Ես viking-ը տեսայ։ Մեր տուն եկաւ նորէն, եւ ըսաւ, որ եթէ մէկը չհաւատայ. «Սեղանին վրայ չորս հատ խնձոր դրած եմ՝ չորսիդ համար. այս առաւօտեան նախաճաշին պիտի ուտէք»:

Երեքս ալ վար վազեցինք, չորս հատ խնձոր կար սեղանին վրայ: Տակաւին, ապշած էինք, երբ դուռը բացուեցաւ: Տիկինս ու զոքանչ հայրս ներս մտան: Զոքանչ հայրս լալով ըսաւ.

«Ներողութիւն տղաս, բոլոր ըրածներուս համար ներղութիւն, Սուրբ Սարգիսը հրահանգեց, որ Տիկինդ տուն բերեմ եւ չորսդ միասին ուտէք այն խնձորները, որ սուրբը բերած է ձեզի, հազար անգամ ներողութիւն»:

Հիմա, ես, Տիկինս, զաւակներս ու զոքանչ հայրս քովդ ենք, Ծերունի Վանական, որպէսզի մեզ հաղորդես, կ’ուզենք խնձորները ուտել, անօթի ենք:

ՄՈՎԴԱԴ

* * *

Բարի ծոմապահութիւն բոլորիդ:

Մեղրիկ Եպիսկոպոս ԲԱՐԻՔԵԱՆ

20 Յունուար, 2018

Մեկնաբանություններ