Գնում էի մի տեղ՝ ոչ մի տեղ չտանող ճամփով

Էն ե՜րբ էր, ե՜րբ…

Ես պայծառ տղա էի

և գնում էի դաշտերով, ձորերով,

և դարավանդ առ դարավանդ

գնում էի մի տեղ՝

ոչ մի տեղ չտանող ճամփով:

Եվ որովհետև

ոչինչ չէի որոնում,

պառկում էի թփի տակ յասամանի

և դիտում էի

նրա բուրմունքի խորքերը:

Եվ ի՜նչ սազական էր մայիսը,

նրա գույնը` իմ սրտի զարկերին:

Էն ե՜րբ էր, ե՜րբ…

Երբ ես պայծառ տղա էի

և շոյում էի

մեկի մաքրակենցաղ սիրտը,

և համբուրում էի

նրա շիկնած զգացմունքը,

և համոզում էի նրան

մի տեղ գնալ, մի տեղ`

ոչ մի տեղ չտանող ճամփով,

այսինքն` դեպի թուփը մայիսի,

դեպի բուրմունքը պատանության`

դեպի չթառամող կողմերը հոգու:

Գագիկ Սարոյան

Մեկնաբանություններ