Այն ժամանակ, երբ Ամանորը դեռ հրաշք էր

Կային ժամանակներ, երբ Ամանորը պարզապես օր չէր օրացույցում։

Այն սպասում էր։ Շունչը պահած սպասում։

Երբ տունը լցվում էր մանդարինի հոտով,

երբ լույսերը մի քիչ ավելի էին փայլում,

իսկ մեծերի ձայնը՝ մի քիչ ավելի մեղմ էր թվում։

Մենք չէինք հաշվում տարիները,

չէինք վախենում ապագայից,

չէինք մտածում՝ ինչ կորցրինք։

Մենք միայն գիտեինք՝

հիմա ինչ-որ լավ բան պիտի լինի։

Այդ տարիներին երջանկությունը բարդ չէր։

Այն տեղավորվում էր նոր գուլպաների մեջ,

թղթով փաթաթված փոքրիկ նվերի,

կամ տոնածառի տակ թողնված գաղտնիքի։

Ամանորը խոստում էր,

որ ամեն ինչ նորից կարելի է սկսել։

Եվ մենք հավատում էինք դրան՝

անհամարձակ, բայց անկեղծ հավատով։

Այսօր մենք մեծացել ենք։

Գուցե ավելի խելացի,

գուցե ավելի հոգնած։

Հրաշքները այլևս բարձր չեն գալիս դռան թակոցով։

Բայց գուցե հենց դա է գաղտնիքը։

Հրաշքները հիմա ապրում են մեր ներսում՝

մի ջերմ հիշողության,

մի զանգի,

մի ներելու,

մի լուռ շնորհակալության մեջ։

Եվ եթե այս Ամանորին կարողանանք

մի պահ կանգ առնել,

հիշել այն երեխայ հրաշքներին,

գուցե նա կրկին ժպտա մեր ներսում։

Քանզի Ամանորը հրաշք էր ոչ թե այն պատճառով,

որ մենք փոքր էինք,

այլ որովհետև հավատում էինք։

Եվ եթե հավատը չկորցնենք,

տարիները չեն կարող խլել այն զգացումը,

երբ սպասումն ավելի կարևոր էր, քան նվերը,

և հրաշքը միշտ ճանապարհ է գտնում այնտեղ, ուր լույս կա։

Մարի ԳՐԳՈՋԱՅԱՆ

Մեկնաբանություններ