Խոսքը ապագա է խոստանում, իրականությունը՝ ապացուցում կամ հերքում

Երբ քաղաքական գործիչը ասում է. «ապագան, որ խոստացել էինք, արդեն եկել է», նա սովորաբար չի նկարագրում օբյեկտիվ իրականությունը։ Նա կատարում է երեք բան միաժամանակ՝ լեզվով, ոչ թե փաստերով։

Առաջինը՝ ժամանակի փակումը։ Եթե ապագան «արդեն եկել է», ապա ենթատեքստն է՝ այլևս սպասելու բան չկա, փոփոխությունը կատարված է, հարցը փակված է։ Սա խոսքի մեջ ստեղծում է հոգեբանական վերջակետ։

Երկրորդը՝ հաշվետվության շրջանցում։ Քանի որ ապագան ներկայացվում է որպես ներկա, այլևս դժվար է հարցնել՝ «իսկ ե՞րբ է գալու այն, ինչ խոստացել էիր»։ Խոստումը լուծվում է լեզվի մեջ, ոչ թե արդյունքի մեջ։

Երրորդը՝ սեփական ժամանակի սահմանում։ Քաղաքական առաջնորդը փորձում է իրեն դնել որպես այն կետը, որտեղից սկսվում է «նոր դարաշրջանը»։ Մինչ ինքը՝ անցյալ, իր հետ՝ ապագա, հետո՝ արդեն պատմություն։

Քաղաքագիտության մեջ սա կոչվում է նարատիվային իշխանություն։ Ով վերահսկում է պատմությունը, նա մասամբ վերահսկում է նաև իրականության ընկալումը։

Ժողովուրդը սկսում է ապրել ոչ միայն իր տեսածով, այլև իր մասին պատմած պատմությամբ։

Բայց կա մի պարզ, գրեթե ֆիզիկական չափանիշ, որ լեզուն չի կարող խաբել՝ համեմատությունը։

Ապագան, եթե եկել է, երևում է ոչ թե խոսքում, այլ՝

կյանքի որակում,

անվտանգության մեջ,

աշխատանքի հնարավորություններում,

երկրի ներսում ու դրսում՝ հարգանքի մակարդակում։

Այստեղ քաղաքական փիլիսոփայությունը շատ հին է, նույնիսկ հին հունական․

խոսքը ապագա է խոստանում, իրականությունը՝ ապացուցում կամ հերքում։

Սիմոն Կարապետյան

Մեկնաբանություններ