Անեզրություն

Աշխարհ, դարձել ես

անգույն կարուսել,

քո պտույտները

մերթ ձախ են, մերթ՝ աջ,

շղթաներդ հին

կախվել են օդից,

ամեն մի զնգոց

ցավ է ու հառաչ:

Օրը չի անում

ներկա-բացակա,

սատանայական

պտույտի մեջ ենք,

հողմի ալիք է՝

փոշեբեր ու խենթ,

կյանքը դարձել է

սևագիր էջեր:

Դրանք էլ քամին

հեռուն կտանի,

մի բարկ ճառագայթ

կրակին կտա,

կույր ժամանակը

իր թաց վրձինով

բոլորը կանի

անավարտ կտավ:

Աշխարհ, քո վերջը

տեսանելի է,

Ադամն ու Եվան

սուտ են տակավին.

մեր աչքերի մեջ

փայլերը մեռան,

երկնքից հետո

նայում են կավին:

9.12.23 թ.

Հռիփսիմե Հովհաննիսյան

Մեկնաբանություններ