Ի՞նչ անել. հունիսի 7-ի խորհրդարանական ընտրության մասին

«Թրիքի արժեք անգամ չունի այն իշխանությունը, որը չի կարող պաշտպանել իրեն»։

Լենին

Հայաստանի իշխանությունն ունի՞ իրեն պաշտպանելու, այն է՝ վերարտադրվելու կարողություն:

Լինենք ռեալիստ:

Այո, ունի: Ու բացարձակ կապ չունի, թե ընդդիմությունը առանձին -առանձին կգնա այդ ընտրությանը, թե մեկ միասնական թեկնածուով՝ միավորված:

Ինչու՞ եմ այդպես մտածում:

Նախ՝ հունիսի 7-ի ընտրությունները լինելու են ոչ միայն Հայաստանի, այլև ողջ հետխորհրդային հանրապետությունների պատմության ընթացքում ամենասկանդալային, ամենաաղմկահարույց, ամենացինիկ ընտրական գործընթացն ունեցող ընտրությունները:

Ու դա սկսվելու է հայտ ներկայացրած քաղաքական ուժերի ընտրական ցուցակները ԿԸՀ ներկայացնելու պահից սկսած:

Իզուր չէ, որ ծամոնի նման ծամվում է «հիբրիդային պատերազմ» հասկացությունը:

ԿԸՀ -ն, «հիբրիդային պատերազմի» դեմ պայքարելու պատրվակով, ոչ միային կուսակցություններ է դուրս թողնելու ընտրական պայքարից, այլև ցանկացած ցուցակից հանելու է անհատ գործիչների։

Ցուցակները ֆիլտրվելու, ստերիլացվելու են:

Ու բողոքելու տեղ չկա: Եվրոպան 15 միլիոն է հատկացնում: Պետք է չէ՞ արդարացվի:

Իսկ ցանկացած միտինգ, բողոքի ակցիա, դիտարկվելու է որպես բռնության ակտ ԿԸՀ-ի դեմ ու ճնշվի:

Իշխանությունը ընտրազանգվածի խնդիր չունի, անկախ նրանից մասնակիցների տոկոսը փոքր կլինի, թե մեծ:

Չունի, որովհետև իշխանության ունեցած տրադիցիոն զանգվածին, իշխանական էլիտա, յառի նիկոլականներ, աղանդավորներ և այլն, Վենսը ցուցում տվեց ԿԲ-ին ապահովել իշխանության հաղթանակը:

Իչպես է ապահովելու՞, շատ պարզ, խոշոր գործատուներին պարտադրելով:

Իշխանությունը ծովային մղոնով առաջ է ընդդիմությունից:

Գուցե ընդդիմությունը հույսը դնում է հետընտրական զարգացումների, ընտրության արդյունքները չընդունելու, բողոքի հուժկու ալիք բարձրացնելու վրա՞:

Դրա համար էլ գոյություն ունի ՀԱՊԿ -ի արագ արձագանքման զորամիավորումը, որը

ստեղծվել է, երբ Հայաստանն էր նախագահում ՀԱՊԿ -ում: Ստեղծվել է հենց նման դեպքերի համար:

Ուրեմն, Ի՞ՆՉ ԱՆԵԼ:

Կա մի ճանապարհ, հասնել Հայաստանի Հանրապետության Ազգային Միասնության

Կառավարության ստեղծմանը:

Իշխանության և ընդդիմության համատեղ կառավարություն:

Ինչպես Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ Մեծ Բրիտանիայի թագավոր Գեորգ 6-րդի առաջարկով ստեղծվեց թորիների ու լեյբորիստների միասնության ազգային կառավարությունը Անգլիայում:

Մենք Գեորգ թագավոր չունենք: Մեր «թագավորը» ժողովուրդն է:

Այսօրվանից պետք է ժողովրդին պատրաստել նման պահանջ առաջադրելուն:

Իսկ մնացածը բառեր են, բառեր, բառեր, բառեր ,-ինչպես կասեր Դանեմարքայի արքայազն Համլետը։

Սաշա ԱՍԱՏՐՅԱՆ

Մեկնաբանություններ