Ցավի և տառապանքի առաքելությունը

Մարդու կյանքում ցավն ու տառապանքը հաճախ ընկալվում են որպես պատիժ կամ անարդարություն։ Բայց եթե խորանանք, կտեսնենք, որ դրանք իրենց մեջ կրում են մաքրման ու վերափոխման զորություն։ Ցավը մեզ ստիպում է դուրս գալ սովորական ինքնաբավությունից, հպարտության պատրանքից և կանգնել Աստծո առաջ՝ մերկ ու անկեղծ։

Տառապանքը մեզ սովորեցնում է համբերություն, խոնարհություն և կարեկցանք։ Այն բացում է մեր սիրտը ուրիշների ցավը տեսնելու և բաժանելու համար։ Մարդը, ով երբեք չի ցավել, չի կարող լիովին հասկանալ սիրո խորությունը։

Քրիստոսի Խաչը մեծագույն վկայությունն է, որ տառապանքը ոչ թե վերջն է, այլ ճանապարհ դեպի հարություն։ Խաչի ցավը վերածվեց փրկության հաղթանակի։ Այդ իսկ պատճառով յուրաքանչյուր անձնական խաչ, յուրաքանչյուր փորձություն կարող է դառնալ աստվածային շնորհի առիթ, եթե մենք այն կրենք հավատքով։

Ցավի առաքելությունը ոչ թե կործանելն է, այլ նոր կյանք արարելը։ Այն մեզ առաջնորդում է դեպի մեր իսկական եսը, դեպի այն մարդը, որին Աստված կոչել է մեզ լինել։

Օրհնությամբ՝

Տեր Հեթում քահանա ԹԱՐՎԵՐԴՅԱՆ

Մեկնաբանություններ