Նա բոլորի չմարած հույսն է

Տանից դուրս գալը վերջերս անսովոր մի բան է դարձել, և ամեն անգամ զարմանքով ու հիացմունքով եմ շուրջս նայում, նկատում աննշանն անգամ: Ահա այսօր էլ, դեպքերի անհրաժեշտ բերումով, այցելել էի պետական մի հիմնարկ, որտեղ ձանձրույթը ծորում էր՝ հերթի կանգնած մարդկանց ուսումնասիրելու ակամա պարտադրանքով:

Սովորական, հոգսաշատ մարդիկ, անհանգիստ, ինչ-որ բանից ուշացող, ինչ-որ բանից դժգոհ, կողքիններին անհաղորդ: Ու հանկարծ ներս է մտնում անթացուպերով մի երիտասարդ, քսան-քսանհինգ տարեկան մի տղա և հերթագրվում: Սլացիկ հասակով, պայծառ, ծիծաղկուն ժպիտով, ոտքից-գլուխ լավատես թարմություն, բայց... տաբատի մեկ փողքը դատարկ է՝ խնամքով վեր ծալված...

Բոլորն ակամա ձգվում են տղայի ուղղությամբ, նա բոլորի զինվոր բալան է, որ հրաշքով տուն է վերադարձել, թեկուզ՝ առանց մեկ ոտքի, նա բոլորի չմարած հույսն է: Նա ակնթարթորեն ցրում է անհաղորդ սպասումը, ամեն մեկն ուզում է ինչ-որ կերպ գուրգուրել նրան, բայց չեն համարձակվում, և սիրո ու կարեկցանքի շունչը ողողում է տխուր սպասասրահը:

Տղան զգում է այդ, նկատելիորեն ճնշվում, բայց ոչինչ անել չի կարող: Ու հանկարծ նկատում է գետնին ընկած մի թուղթ: Ինչ-որ պետքական տեղեկանք է, որ հենակների վրա հենված տարեց տղամարդու թևի տակ սեղմած թղթապանակից է ընկել: Տղան բնազդորեն ձգվում է դեպի թուղթը, դժվարությամբ վերցնում այն և մեկնում տիրոջը.

-Վերցրեք...

Եվ ամեն ինչ կենդանանում է դարձյալ:

-Բալես...,-հուզված շշնջում է տարեց տղամարդը:

Սպասարահը արձագանքում է՝ վա՜խ , բալես: Ու ժպտում են, բոլորը: Լարվածությունը ցնդեց: Շնչելը դարձյալ թեթևացավ:

Հայկ Մարտիրսյան

Մեկնաբանություններ