Երբեմն լավ գործերն արվում են նաև առանց ավելորդ ցուցամոլության

Չգիտեմ՝ ով կհիշի, 2003-ից 2008 թվականներին «Արմեն-Ակոբ» հեռուստաընկերությամբ եթեր էր հեռարձակվում «Գյուղամեջ» հաղորդաշարը, որի ռեժիսորը ես էի: Երբ դեռ նոր էինք սկսում, հեղինակը որպես տարբերակ առաջարկեց, որ ինքն էլ կադրում լինի, գյուղի մարդկանց խոսեցնի: Ի դեպ, շատ լավ, գրագետ և այսօրվա հաղորդավարներից շատերից արտաքնապես շատ ավելի բարետես հեղինակ ուներ մեր հաղորդաշարը: Սակայն մտածեցինք, որոշեցինք, որ ֆիլմային ֆորմատով պետք է անենք հաղորդումը, հումորով էլ ավելացրեցինք՝ եկեք գյուղի ֆոնը մեր ներկայությամբ չփչացնենք:

Մեր օրերում, երբ բոլորը ցանկանում են որքան հնարավոր է շատ երևալ, ցուցադրել ինչ են հագնում, ցուցադրել ինչ են ուտում, իրենց ցուցադրել, անկախ նրանից, ընդհանրապես կադրում երևալու բա՞ն են, թե չէ, գուցե պատմածս տարօրինակ թվա, բայց իմացեք, որ այդպես էլ է լինում: Դա ասում եմ, որպես միշտ կադրի հետևում գտնված մարդ: Երբեմն լավ գործերը արվում են նաև առանց ավելորդ ցուցամոլության և առանց փառասիրության դրսևորումների: Նման առիթների դեպքում միշտ հիշում եմ իմ սիրելի ֆիլմերից մեկի ,,Зайчик,, ֆիլմի այն դրվագը, երբ ասում է՝ любите искусство в себе, а не себя в искусстве.

Գուցե այս նախընտրական շրջանում, երբ շատերն ի ցույց են դնում իրենց եղած և հատկապես չեղած առավելությունները, այս գրառումը ժամանակավրեպ թվա, բայց հենց հիմա որոշեցի գրել:

Լավ եղեք, սիրեք ինքներդ ձեզ, բայց ոչ չափից ավելի: Հա, քիչ էր մնում մոռանայի. ինքներդ ձեզ սիրելուց ուշադրություն դարձրեք, որ, բացի ձեզանից, ուրիշ մարդիկ էլ ձեզ սիրեն:

Արամ Աբաջյան

Մեկնաբանություններ