Հավերժ սկիզբ

Հետո, երբ կապույտ տերեփուկը դաշտում

սմքած կոծոծ դառնա,

և քամին սվսվա անկոչ, վայի գույժի ձայնով,-

Ավա՜ղ, պոետը հեգ ի Տեր մարեց ահա,

Վախկոտ բողոք շրթին

Ու անընկեր:

Ախ, ինչպիսի կորուստ՝ կասեն մոտիկ մարդիկ,

ո՞վ էր՝ կասեն նրանք, ովքեր չգիտեին իրեն,

ոմանք կասեն՝ մեղա, ոմանք չար կժպտան՝

վերջապես, ինքն էլ չկա, ինքն էլ մեռավ ահա:

Կապանքազերծ հոգին հողուքարի բեռից

թեթևացած, բայց և շիվար, մոլոր,

մեկ հետ գնալ կուզի՝ դեպի կյանքն արդեն մարած,

մերթ առաջ սլանալ՝ դեպի աստղեր:

Փլված հյուղակ մի հին, պապիդ պապի շինած,

կասի՝ գնաս բարով, դու էլ ինձ լքեցիր:

Լուսագմբեթ հեռվից մեկը կասի՝ արի, եկար դու էլ ...

Իսկ տերեփուկը դաշտում, դարձյալ հույսով լեցուն,

մի նոր կյանքի համար կծոցվորվի:

10. 09. 2022 թ.

Հայկ Մարտիրոսյան

Մեկնաբանություններ