Տերյանական

Վերջին պոետը, անշուշտ, դու չդարձար,

բայց այսօր էլ, քո այդ տագնապոտ

հարցից հարյուր տարի հետո,

դու մերկ ու անսփոփ,

տերևաթափ այգու ցուրտ քամիների դիմաց,

հիվանդոտ տրտունջով դողում ես,

-Մրսում եմ, երկիրս հիվանդ է, մրսում եմ,

ու՞ր մնաց այն տղան գանգրահեր,

գար ու ինձ

փրկությաձ մի տաք լուր,

մի տաք խոսք նվիրեր...

Տխուր է,

աշունը նվաճել է տարին,

դարը կախ է ընկել անդունդից,

կորցրել ամեն ինչ,

անգամ կնիքով մատանին:

O5.10. 21

Վահագն Մարտիրոսյան

Մեկնաբանություններ